"Και σμίγουν και χωρίζουν οι άνθρωποι και δεν παίρνουν τίποτε ο ένας από τον άλλον,γιατί ο έρωτας είναι ο πιο δύσκολος δρόμος να γνωριστούν" Τάσος Λειβαδίτης

  Βλέπω γύρω μου και παρατηρώ, κάποια ζευγάρια που με κάνουν να αναρωτιέμαι γιατί είναι (ακόμα) μαζί. Από τη μία βέβαια δεν μου πέφτει λόγος. Από την άλλη, είναι πολύ ενδιαφέρον από ψυχολογικής άποψης, να ερευνήσει κανείς ένα τέτοιο ζήτημα. Έρχομαι σε επαφή λοιπόν με τέτοια ζευγάρια, και δεν βρίσκω σε αυτούς τίποτα που να θυμίζει άνθρωπο ευτυχισμένο ή, έστω,άνθρωπο που να είναι σε μια σχέση που του αρέσει. Αντιθέτως, βλέπω ως επί το πλείστον  ζευγάρια, των οποίων η σχέση έχει τα σημαντικότερα προβλήματα. Δηλαδή, δεν υπάρχει επικοινωνία, δεν υπάρχει σεβασμός, δεν υπάρχει εκτίμηση...
  Και μου προκύπτουν τα εξής ερωτήματα : γιατί κάποιος να παραμένει σε μια κατάσταση, στην οποιαδήποτε κατάσταση, στην οποιαδήποτε σχέση, όταν, όχι μόνο δεν γίνεται η ζωή του καλύτερη, αλλά έχει και περισσότερα προβλήματα,εφόσον έχει πιο πολλά νεύρα και πιο πολλές εντάσεις; Πώς μια σχέση μπορεί να υπάρξει όταν τουλάχιστον ο ένας εκ των δύο δεν είναι ειλικρινής όσον αφορά τα συναισθήματα του; Τι νόημα έχει να είσαι σε μια τέτοια σχέση όταν δεν μπορείς, ή δεν θες, να είσαι ο εαυτός σου;
  Όλοι αναζητούμε την αποδοχή. Όλοι επιθυμούμε να γινόμαστε αποδεκτοί με τις όποιες ατέλειες έχουμε και με τα όποια λάθη κάνουμε. Μια ιδανική σχέση θα μπορούσε να είναι αυτή στην οποία ο άλλος μας αποδέχεται και τον αποδεχόμαστε κ εμείς, γιατί μας αρέσει όπως είναι. Διότι, δεν είναι λογικό να καθόμαστε με έναν άνθρωπο πιστεύοντας ότι στην πορεία θα αλλάξει και θα έρθει στα "μέτρα" μας. Το θέμα είναι η εκάστοτε σχέση να μας κάνει χαρούμενους, να μπορούμε να δεχόμαστε και να προσφέρουμε. Ακόμα κι αν ένας από τους δύο καταπιέζεται η σχέση έχει αποτύχει εφόσον καταπίεση, σημαίνει πως δεν υπάρχει ελεύθερη έκφραση,δεν υπάρχει αυθορμητισμός και πολύ περισσότερο,δεν υπάρχει η απόλυτη ειλικρίνεια γιατί αυτό δυσαρεστεί το άλλο μέλος της σχέσης (πχ επειδή η αλήθεια δεν του αρέσει).
  Είναι εύκολο επομένως να ζητάς ειλικρίνεια, αφοσίωση και πίστη από τον άλλον. Το δύσκολο για πολλούς είναι να το ζητήσουν κι από τον εαυτό τους. Γιατί, για να πετύχει μια σχέση, δεν φτάνει να προσπαθεί μόνο ένας. Όπως λέει και το τραγούδι, "η αγάπη θέλει δυο για να ζεσταθεί". Δεν αρκεί λοιπόν, να ζητάς από τον σύντροφό σου να μην παραδίνεται στους πειρασμούς και να μην παρασύρεται επειδή σε ενοχλεί, επειδή σε πονάει. Πρέπει εσύ ο ίδιος να μην ενδίδεις σε αυτούς και πολύ περισσότερο, να μην τους επιδιώκεις με την στάση σου και την συμπεριφορά σου. Αλλιώς δεν μπορείς να λέγεσαι ούτε ευτυχισμένος αλλά ούτε και ελεύθερος άνθρωπος, κυρίως επειδή είσαι δούλος των παθών σου κι έπειτα επειδή κοροϊδεύεις τον εαυτό σου και τον σύντροφό σου.
  Εκεί υστερούν οι σχέσεις στην κοινωνία μας. Ζητάμε από τους άλλους πράγματα που, καλά καλά, δεν εφαρμόζουμε ούτε εμείς οι ίδιοι! Κι ειδικά όταν δεν το εφαρμόζουν ούτε οι άλλοι, τότε θίγεται ο εγωισμός μας...πληγωνόμαστε...
Και κάπως έτσι έγινε το φυσιολογικό σπάνιο. Κάπως έτσι η ειλικρίνεια και η διαφάνεια έγιναν περιζήτητες. Διότι, όλο και σπανίζουν οι άνθρωποι που πρώτα οι ίδιοι είναι ειλικρινείς κι ύστερα από τον άλλον ζητάνε ειλικρίνεια.

"Η ευτυχία είναι το μεγαλύτερο κατόρθωμα του ανθρώπου. Είναι η ανταπόκριση της ολοκληρωμένης προσωπικότητας προς έναν παραγωγικό προσανατολισμό προς τον εαυτό του και τον έξω κόσμο"  
Eric Fromm

ΚΑΠΟΤΕ ΘΑ ΡΘΟΥΝ ΝΑ ΣΟΥ ΠΟΥΝ (για προγράμματα "διάσωσης")

Μιλάνε (ακόμα!) για πρόγραμμα διάσωσης.Ένα πρόγραμμα δηλαδή,που (υποτίθεται) έχει ως σκοπό να βγάλει την Ελλάδα από την κρίση. Πάντως αυτό το πρόγραμμα μόνο διάσωσης δεν μπορεί να είναι όσο κι αν χτυπιούνται οι Γερμανοί και η ΝΔ. Γιατί,πως μπορεί να αποκαλείται πρόγραμμα διάσωσης όταν στα λίγα χρόνια εφαρμογής του η Ελλάδα έχει κάνει ρεκόρ στις αυτοκτονίες,στην ανεργία και στην μετανάστευση των νέων;;; Για ποια διάσωση μας μιλάνε;;;; Και πως γίνεται να μιλάνε ακόμα για αυτήν την υποτιθέμενη διάσωση,όταν κανείς δεν είναι ευχαριστημένος από ένα τέτοιο πρόγραμμα,αλλά αντιθέτως,όλοι οι Έλληνες έχουν αγανακτήσει και απελπιστεί;;; Δεν τους είναι αρκετό που τουλάχιστον το 72% των Ελλήνων βρίσκεται στο πλευρό της κυβέρνησης,και πολύ περισσότερο,στην στάση που κρατάει απέναντι στην ΕΕ.
Μα που ξανακούστηκε τόσο θερμή υποστήριξη σε μια κυβέρνηση;;;
Η Ελλάδα αυτό τον καιρό αποτελεί παγκόσμια ένα από τα πρώτα θέματα συζήτησης,όχι τόσο γιατί δώσαμε τέλος στον δικομματισμό όσο επειδή θέλουμε να δώσουμε τέλος στην κοροϊδία,στον εξευτελισμό και στην υποδούλωση. Θέλουμε να είμαστε ξανά περήφανοι που είμαστε Έλληνες,και που γεννηθήκαμε σε μια χώρα με τόσο μεγάλο και σπουδαίο παρελθόν και τόσο σημαντική ιστορία.
Θέλουμε να είμαστε ξανά ανεξάρτητοι και να μην έχουμε ανάγκη καμιά Γερμανία,δήθεν να μας σώσει. Γιατί αυτό είναι παράλογο! Ειδικά η Γερμανία, είναι η πιο ακατάλληλη χώρα για να παίξει αυτό το ρόλο.Γιατί μπορεί πολλοί να ξεχνάνε,ή να επιλέγουν να μη θυμούνται,αλλά δεν έχουν περάσει παρά μόνο 60 χρόνια από τότε που η Γερμανία είχε το ρόλο του τιμωρού δικαστή.Από τότε που νόμιζαν οι ηγέτες της πως θα "διορθώσουν" τον κόσμο,προβαίνοντας σε πειράματα με ανθρώπους(!!) και σε γενοκτονίες και άλλες τέτοιες απάνθρωπες καταστάσεις. Γι'αυτό,ειδικά η Γερμανία,που ακόμα δεν έχει φύγει από τα φασιστικά και ναζιστικά καθεστώτα,δεν μπορεί να επικαλείται το ρόλο του "σωτήρα" με δήθεν προγράμματα "διάσωσης",ούτε μπορεί να μας ζητάει να σκύβουμε το κεφάλι και να υπακούμε ,όντας έτσι το πειραματόζωό τους και συνάμα ένα παράδειγμα προς μίμηση και για τις άλλες χώρες. Ειδικά η Γερμανία δεν μπορεί να δίνει σε μας τελεσίγραφα απειλώντας μας πως θα ξεκινήσει η αντίστροφη μέτρηση αν δεν συμμορφωθούμε με τις επιταγές της.
Γιατί στο τέλος της μέρας,και στο πλήρωμα του χρόνου,ΔΕΝ ΤΗΣ ΧΡΩΣΤΑΜΕ ΕΜΕΙΣ,ΑΥΤΗ ΜΑΣ ΧΡΩΣΤΑΕΙ. Και δεν μας χρωστάει μόνο υλική περιουσία,αλλά μας χρωστάει την εθνική μας αξιοπρέπεια,αυτή που είχε ποδοπατήσει ήδη από την εποχή των Παγκοσμίων Πολέμων,αυτή που είχε ποδοπατήσει όταν εν ψυχρώ δολοφονούσε αθώες ψυχές που δεν είχαν προλάβει καν να ονειρευτούν τη ζωή τους και κάποιος εγκληματίας τους την πήρε.Μας χρωστάει την ελευθερία μας που νομίζει πως μπορεί να την εξαγοράσει,αλλά πολύ περισσότερο χρωστάει στη χώρα που δημιούργησε το Δημοκρατικό πολίτευμα, να ζήσει στη Δημοκρατία που της αξίζει,χωρίς εκπτώσεις και με όλες τις τιμές.
Γι'αυτό,για ποιο πρόγραμμα "διάσωσης" μας μιλάτε;;

Irvin D.Yalom~~Το πρόβλημα Σπινόζα

   Το βιβλίο αυτό του Yalom είναι ένα από τα τελευταία βιβλία που έχει γράψει μέχρι στιγμής (έτος έκδοσης 2012) και πρόκειται για ένα μυθιστόρημα στο οποίο συναντιούνται δυο επιστήμες,δυο θεμελιώδεις ανθρωπιστικές επιστήμες : φιλοσοφία και ψυχολογία. Ο Yalοm στο έργο του αυτό (μ)πλέκει δυο ιστορίες,που φαινομενικά δεν έχουν τίποτα κοινό μεταξύ τους και τις μετουσιώνει σε μια ιστορία αλληλένδετη.
  Συγκεκριμένα,η μία ιστορία αναφέρεται στη ζωή ενός αγοριού που ήδη από τα σχολικά του χρόνια είναι γαλουχημένος στα ναζιστικά φρονήματα και ιδεώδη της Γερμανίας των αρχών του εικοστού αιώνα που διακατέχεται από ρατσιστικές αντιλήψεις για τους Εβραίους και τα ακραία εθνικιστικά συναισθήματα για την Άρια φυλή.
Από την άλλη,"βλέπουμε" να εκτυλίσσεται η ζωή του φιλόσοφου Μπαρούχ ή Μπενεντίκτους  Σπινόζα σχεδόν από τη στιγμή που υπήρξε η πιο καθοριστική για τη ζωή και το έργο του : από τη στιγμή δηλαδή που τον αφόρισαν από τη συναγωγή των Εβραίων και απαγόρεψαν ακόμα και στα αδέρφια του να έχουν την οποιαδήποτε σχέση ή επαφή μαζί του.
Οι ιστορίες αυτές συναντιούνται όταν ο πρώτος,ο Άλφρεντ Ρόζεμπεργκ-δεινός φίλος του Χίτλερ,ανακαλύπτει το πάθος του Γκαίτε για τη μορφή και το φιλοσοφικό έργο  του Σπινόζα και προσπαθεί να μάθει περισσότερα για αυτόν,ώστε να καταλάβει τι ήταν αυτό που ενθουσίασε τόσο πολύ τον Γερμανό διανοούμενο που θαυμάζει ο ίδιος.Παραξενεύεται περισσότερο ωστόσο όταν διαβάζει πως ο φιλόσοφος είναι ένας αποσυνάγωγος της Εβραϊκής κοινότητας.
 "Το πρόβλημα Σπινόζα" είναι μια εξαιρετική παρουσίαση και εισαγωγή τόσο στις βασικότερες φιλοσοφικές θέσεις του Σπινόζα περί ελευθερίας,ντετερμινισμού και Θεϊκής φύσης,όσο και ένα δείγμα ιστορικής φύσεως,μέσα από το οποίο βλέπουμε τα πρώιμα στάδια εξέλιξης του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος της Γερμανίας πριν ακόμα ξεσπάσουν οι Παγκόσμιοι Πόλεμοι. Ο Σπινόζα είχε απαρνηθεί την θρησκεία του κυρίως λόγω του φανατισμού που διακατείχε τους πιστούς και αυτούς που δημιουργούσαν τις Γραφές. Ο φιλόσοφος ευχόταν το τέλος των παραδόσεων που εμπόδιζαν τους ανθρώπους να σκέφτονται ελεύθερα και να δρουν όπως τους ορίζει η φύση του και όχι σύμφωνα με τις επιταγές των άλλων. Λίγους αιώνες αργότερα, ο  Άλφρεντ Ρόζεμπεργκ ήταν θέμα ενός τέτοιου φανατισμού, όχι μόνο θρησκευτικού αλλά και εθνικιστικού, καθώς αρνείτο να δεχτεί πως ένας Εβραίος μπορεί να έχει τα ίδια δικαιώματα που έχει κ αυτός, ή γενικότερα,μπορεί να έχει οποιοδήποτε καλό στοιχείο.
Τέλος, ο συγγραφέας συνδέει στο χαρακτήρα των δυο ηρώων το πρόβλημα της αυτοκατανόησης "παντρεύοντας" έτσι,ψυχανάλυση και φιλοσοφία.

Jostein Gaarder- Ο κόσμος της Σοφίας

Ένα καταπληκτικό μυθιστόρημα, μα κυρίως, μία καταπληκτική προβολή του κόσμου της φιλοσοφίας, από τις αρχές του κόσμου μέχρι τις μέρες μας. Πολλές πτυχές της φιλοσοφίας παρουσιάζονται σε αυτό το βιβλίο και δεν χρειάζεται να είναι κάποιος ειδήμων ούτε γνώστης εξειδικευμένος της επιστήμης των επιστημών προκειμένου να κατανοήσει αλλά και να αγαπήσει αυτόν τον κόσμο.
Η φιλοσοφία με δυσκολία κατατάσσεται στις επιστήμες. Κατα τη γνώμη μου, η Φιλοσοφία είναι κάτι πολύ βαθύτερο,κάτι πολύ περισσότερο . Είναι μια ματιά στον κόσμο, στον πραγματικό κόσμο, σε όλα αυτά που μας περιβάλλουν και σε όλα αυτά που εμείς περιβάλλουμε. Επειδή, ο κόσμος δεν αρχίζει ούτε και τελειώνει με εμάς,αλλά εμείς γεννιόμαστε και πεθαίνουμε μέσα στον κόσμο. Γι' αυτό είναι πολύ σημαντικό να γνωρίσουμε και να μελετήσουμε όσα έχουν ειπωθεί από προγενέστερους που έχουν συμβάλλει ο καθένας με τον τρόπο του σε αυτή προσπάθεια για κατανόηση του κόσμου (τόσο του εξωτερικού όσο και του εξωτερικού). Όλα αυτά τα σπουδαία πνεύματα που,ανά τον κόσμο έχουν προσθέσει το λιθαράκι τους..Γνωρίζοντας τους λοιπόν, διαβάζοντας,μελετώντας,σκεπτόμενοι τα όσα έχουν πει όλοι αυτοί οι σπουδαίοι στοχαστές των αιώνων, είναι σαν να γινόμαστε κ εμείς πιο ισχυροί νοητικά, σαν να αυξάνουμε την κριτική και νοητική μας ικανότητα. Βέβαια, ο κόσμος της φιλοσοφίας είναι τόσο μεγάλος και δύσβατος, που από που να ξεκινήσει κανείς και πώς να προχωρήσει;; Ίσως όμως δεν χρειάζονται πολλά. Απλά η θέληση....

"Σταθερότητα κ ασφάλεια" λένε.....

Μιλάτε εσείς για σταθερότητα και ασφάλεια;;; Μιλάτε εσείς για μικροκομματικούς εγωισμούς και για το καλό της χώρας;;; Μα πουλάτε τρέλα;;;
Μα είναι τόσο αστείο να μιλάτε εσείς και να προσπαθείτε εσείς να μας πείσετε πως υπερασπίζεστε το καλό αυτής της χώρας,εσείς που φέρατε αυτή την χώρα στην εξαθλίωση,στη φτώχεια και στην ανεργία.Εσείς που έχετε δημιουργήσει καταστάσεις πολέμου και αδιαφορείτε πλήρως για το καλό που λέτε πως θέλετε. Όσο για την ασφάλεια...Μα για ποια ασφάλεια μιλάτε;;;;;; Που αφήνετε τα παιδιά να πεινάνε και να πεθαίνουν και πολύ περισσότερο,ΠΟΥ ΕΣΕΙΣ ΟΙ ΙΔΙΟΙ ΤΑ ΣΚΟΤΩΝΕΤΕ;;;;

Η χώρα δεν αντέχει άλλο...Τα παιδιά αυτής της χώρας δεν αντέχουν άλλο.....Θέλουν να ελπίζουν σε κάτι καλύτερο,θέλουν να μπορούν να έχουν αυτό το κάτι καλύτερο....δεν είναι όλοι σάπιοι...

"Πρέπει εσύ να αποτελείς την αλλαγή που θα ήθελες να δεις στον κόσμο" Gandhi

Για να αλλάξεις τον κόσμο,πρέπει εσύ να αποτελείς την αλλαγή που θα ήθελες να δεις σε αυτόν. Αυτό είναι κάτι που οι περισσότεροι άνθρωποι το αγνοούν ή,ακόμα κι αν δεν το κάνουν,αδιαφορούν τελείως γι'αυτό. Πολύ απλά επειδή ο εγωισμός έχει γίνει αναπόσπαστη συνήθεια της καθημερινότητας μας και συχνά σκεφτόμαστε "εγώ δεν θα αλλάξω τον κόσμο" ή "γιατί να κάνω εγώ την αρχή; ας την κάνει κάποιος άλλος". Όμως δεν πάει έτσι.Με το να καταφέρουμε να αλλάξουμε τον τρόπο σκέψης μας προς το καλύτερο,καταφέρνουμε πολύ περισσότερα από όσα νομίζουμε!Αλλάζουμε ταυτόχρονα τις ενέργειές μας,τα αισθήματά μας και είναι σαν να φεύγει ένα βάρος από πάνω μας Είναι λες και αντικρίζουμε πιο καθαρά την πραγματικότητα ή σαν να την αντικρίζουμε από μια άγνωστη μέχρι τώρα για μας σκοπιά. Όλα τα πράγματα στον κόσμο αποτελούν μια αλυσίδα.Και με τον τρόπο αυτόν,με το να αλλάξουμε,με το να γίνουμε έσω και λίγο καλύτεροι ίσως το μεταδώσουμε γύρω μας ίσως κάνουμε και κάποιον άλλον να αλλάξει! Ίσως κάνουμε κάποιον άλλον να δει και να καταλάβει όλους τους λόγους για τους οποίους θέλουμε εμείς να αλλάξουμε και να αλλάξουμε όπως και όσο μπορούμε τον κόσμο γύρω μας.Ίσως έτσι τον παροτρύνουμε να κάνει ένα βήμα μπροστά.Όχι με το να του λέμε "γίνε καλύτερος" αλλά με το να του δείχνουμε τον δρόμο,με το να τον κάνουμε να απαλλαχθεί από στερεότυπα και προκαταλήψεις που τον εμποδίζουν να δει την ουσία των πραγμάτων,με το να τον πείσουμε πως όσο υπάρχει μέσα του ο εγωισμός,αυτός ο εγωισμός που τον εμποδίζει να αντιμετωπίζει όλους τους άλλους ανθρώπους ως ίσους θα πιστεύει πως είναι η δικιά του η ζωή,τα δικά του ιδανικά και όνειρα,τα δικά του δικαιώματα και οι δικές του αξίες που έχουν μεγαλύτερη σημασία από την ζωή και τα δικαιώματα κάποιου άλλου.Σίγουρα κάτι τέτοιο δεν θα είναι εύκολο.Θα είναι δύσκολο,πολύ δύσκολο.

Αλλά: έχεις τα πινέλα, έχεις τα χρώματα,ζωγράφισε τον παράδεισο και μπες μέσα.
Νίκος Καζαντζάκης

"Τι τραγούδι να σου πω...."

Πολλές φορές αναζητάμε τρόπους να εντυπωσιάσουμε κάποιον,να τον συγκινήσουμε,να τον ευχαριστήσουμε.Και μας φαίνονται όλα τόσο μικρά.Κανένας τρόπος δεν μας αρέσει. Στερέψαμε από ιδέες.
Ίσως γιατί όλα αυτά που έχει κάνει ο άλλος για μας,δεν γίνεται να ανταποδοθούν. Ίσως γιατί το να δείχνεις αγάπη είναι κάτι μοναδικό,κάτι που δεν συγκρίνεται,δεν αντικαθίσταται,δεν εξισορροπείται με κάτι άλλο.
Και σίγουρα αυτό δεν είναι αρκετό,αλλά θέλω να σε ευχαριστήσω με τον μόνο τρόπο που ξέρω...:
"Δεν φεύγεις στιγμή από το μυαλό μου.Επειδή μου λείπεις.Επειδή πάντα έχω την έγνοια σου.Επειδή ανησυχώ για σένα κάθε στιγμή που δεν είμαστε μαζί.Κι όταν είμαστε,πάλι πολλές φορές ανησυχώ,γιατί απλά ποτέ δεν ξέρεις τι μπορεί να συμβεί.Επειδή όποτε δεν είμαστε μαζί,μετράω μέρες και ώρες μέχρι να σε δω πάλι και να με πάρεις αγκαλιά και τίποτα άλλο δεν με κάνει τόσο χαρούμενη όσο το να είμαστε μαζί.Τίποτα άλλο δεν μπορεί να με ολοκληρώσει περισσότερο.Κι όχι μόνο επειδή είμαι ερωτευμένη μαζί σου και επειδή σκέφτομαι σαν ερωτευμένη,αλλά επειδή είσαι σπάνιος άνθρωπος και πολλοί και πολλές  θα ήθελαν να είναι δίπλα σου,και στον βαθμό μάλιστα που είμαι εγώ και όχι απαραίτητα με την ερωτική έννοια.Αρκεί να σε μάθουν λίγο καλύτερα.Αρκεί να δουν και να καταλάβουν πόσο ευαίσθητος είσαι,αρκεί να δουν πως παραμένεις πάντα ένα παιδί.Κι όχι επειδή δεν ωριμάζεις,ίσως είσαι πιο ώριμος από όσο θα έπρεπε για την ηλικία σου.Απλά επειδή έχεις τόσο καλή ψυχή και όμορφη και αθώα,όπως είναι η ψυχή των παιδιών. Τίποτα λοιπόν δεν με κάνει περισσότερο χαρούμενη από το να είμαστε μαζί.Διότι,μπορεί να μη σε ξέρω πολλά χρόνια,αλλά περίμενα τόσα πολλά χρόνια για να σε γνωρίσω.Και από τότε που σε γνώρισα,ξέρω πως δεν έχω κάτι άλλο να περιμένω,πέρα από όλα αυτά για τα οποία πρέπει να προσπαθήσω για να αποκτήσω,γιατί είμαι πεπεισμένη πως γεννηθήκαμε για να γνωρίσουμε ο ένας τον άλλον.Δεν ξέρω αν βρεθήκαμε την πιο κατάλληλη εποχή,ούτε ξέρω αν οι συνθήκες στις οποίες ζούμε είναι οι ιδανικότερες για τη σχέση μας,το μόνο που ξέρω είναι πως δεν με ενδιαφέρει γιατί μαζί σου,θα ζούσα οπουδήποτε και οποιαδήποτε χρονική στιγμή και υπό οποιεσδήποτε συνθήκες.Γιατί εσύ είσαι η δύναμη μου.Το στήριγμά μου.Ο φίλος μου,ο κολλητός μου φίλος.Ο σύντροφός μου.Το άλλο μου μισό και το κομμάτι το ολόκληρο που έψαχνα για να συμπληρώσω το παζλ. Δεν είσαι υποχρεωμένος να με στηρίζεις κι όμως το κάνεις με τον πιο ανιδιοτελή τρόπο.Το κάνεις γνωρίζοντας πως δεν μπορώ να κάνω τίποτα για να στο ανταποδώσω. Το κάνεις γνωρίζοντας το πόσο εξαρτημένη είμαι ακόμα από τους άλλους,γνωρίζοντας την αβεβαιότητα της εποχής μας.Και το καλύτερο-χειρότερο και σίγουρα πιο σημαντικό από όλα είναι ότι με βοηθάς όχι για να στο ανταποδώσω όταν και άμα,αλλά για να με απελευθερώσεις όσο και όπως μπορείς. Μα πες μου,τι μπορώ να κάνω εγώ για σένα; Τι δώρο,τι προσφορά,τι θυσία; Δεν ξέρω αν υπάρχει κάτι εκτός από το να σου δείχνω την αγάπη μου,τον σεβασμό μου και την εκτίμηση μου για σένα. Βέβαια ξέρω πως ίσως αυτό,εσένα να μη σε απελευθερώνει και θα θελα να μπορούσα να σου προσφέρω τόσα,περισσότερα από όσα θα κράταγα για μένα.Αλλά δεν μπορώ και δεν ξέρω αν θα μπορέσω,μα ξέρω πως ακόμα κι αν κάποια στιγμή αποκτήσω αυτή τη δυνατότητα,δεν θα είναι το ίδιο με τη δική σου κίνηση.
Συγχώρεσέ με αν δεν είμαι όσο καλή θα ήθελες,μα κανείς δεν είναι τέλειος.Δεν ξέρω καν αν προσπαθώ για το καλύτερο αλλά ξέρω πως το καλύτερο για μένα είσαι εσύ,και πως χωρίς εσένα τίποτα δεν είναι καλό ούτε όμορφο.Όλα χάνουν την αξία τους γιατί το μόνο που έχει αξία για μένα είσαι εσύ. Και χωρίς εσένα..δεν ξέρω τι θα κανα,δεν ξέρω πως θα ήταν η ζωή μου μετά,δεν ξέρω πως θα εξελισσόμουν και σε τι,δεν ξέρω αν θα έμενα ίδια ή αν θα γινόμουν αγνώριστη,αλλά το μόνο σίγουρο είναι πως όλα αυτά που τώρα είναι χρωματιστά εξαιτίας σου,μετά θα έχαναν το χρώμα τους.Μπορείς να φανταστείς εικόνες χωρίς χρώματα;; Εγώ πάντως όχι.Ξέρεις γιατί; Γιατί δεν θέλω και δεν μπορώ να φανταστώ να ζω χωρίς εσένα.Σε λατρεύω με κάθε δυνατό τρόπο και ας μην είναι αρκετό για να σου δείξω τι νιώθω...."