Τι είπε στ' αλήθεια ο Γιουνγκ--- Ε.Α. Μπένετ

  Στο βιβλίο αυτό εισάγεται ο αναγνώστης στις βασικές θεωρίες του Γιουνγκ, όπως είναι η θεωρία του για τα αρχέτυπα, για την συνειδητή και ασυνείδητη ψυχική δραστηριότητα, καθώς επίσης και για τον κόσμο των ονείρων. Μέσα από αυτό το βιβλίο, κατανοεί κανείς κάποια σημεία της σχέσης του Γιουνγκ με τον Φρόιντ για την οποία πολλά έχουν ειπωθεί κι άλλα τόσα έχουν γραφτεί.
Το σημαντικό είναι πως ο συγγραφέας δεν είναι απλά ένας μεταγενέστερος μελετητής του σπουδαίου αυτού ψυχολόγου και ψυχαναλυτή, αλλά υπήρξε και προσωπικός του φίλος, γεγονός που προσδίδει περισσότερη εγκυρότητα στα όσα γράφει.
 Αυτό που χαρακτηρίζει τον Γιουνγκ,καθώς επίσης και αυτό που τον αποστασιοποιεί από την φροϋδική σχολή είναι το ότι δεν υπήρξε τόσο απόλυτος στις θέσεις που υποστήριζε αλλά υπήρξε διαλλακτικός και πάντα θετικός στο να επαναπροσδιορίσει τις αντιλήψεις και θεωρίες του, όποτε το έκρινε απαραίτητο για την πορεία της ψυχανάλυσης. Σε αντίθεση, ο  Φρόιντ υπήρξε δογματικός σε  ό,τι πρέσβευε, κάτι που είχε ως αποτέλεσμα την ρήξη ανάμεσα στον ίδιο και τον Γιουνγκ. Ο Φρόιντ αναγνώριζε την ευφυΐα  και την οξύνοια του Γιουνγκ, όμως αυτό που δεν μπορούσε να του συγχωρέσει είναι πως δεν αποδεχόταν τις θεωρίες για το οιδιπόδειο σύμπλεγμα και την βρεφική σεξουαλικότητα.
  Το βιβλίο είναι ενδιαφέρον γιατί είναι γραμμένο σε γλώσσα απλή και όχι ιδιαίτερα επιστημονική, έτσι ώστε να μπορεί να το απολαύσει οποιοσδήποτε αναγνώστης χωρίς να έχει γνώσεις ή πτυχία ψυχολογίας. Τέλος, διαβάζοντάς το, κατανοούμε βασικές θεωρίες της ψυχολογίας και ταυτόχρονα μαθαίνουμε πράγματα για τον εσωτερικό μας κόσμο που πιθανώς αγνοούσαμε, ή δεν είχαμε ποτέ συνειδητοποιήσει πως υπάρχουν.
 

" Ο φτωχούλης του Θεού" -- Νίκος Καζαντζάκης

  Συγγραφέας που έχει παρεξηγηθεί, κατηγορηθεί, παρερμηνευτεί. Συγγραφέας που εύκολα διαβάζεται και δύσκολα κατανοείται. Συγγραφέας, από τους πιο σημαντικούς παγκοσμίως, από τους θεμελιωτές των γραμμάτων και της λογοτεχνίας. Ο πιο πολυμεταφρασμένος συγγραφέας παγκοσμίως, ποιητής, στοχαστής, φιλόσοφος, πεζογράφος, δοκιμιογράφος, μεταφραστής, κριτικός, δημοσιογράφος κ.α.
  Ο λόγος για τον Νίκο Καζαντζάκη που έχει κατηγορηθεί ως άθεος, ως μηδενιστής- είναι γνωστή άλλωστε η επίδραση που άσκησε σε αυτόν ο Φρειδερίκος Νίτσε. Ωστόσο είναι λίγα τα έργα του στα οποία δεν συναντάμε το θρησκευτικό στοιχείο.
  Ο Καζαντζάκης βάζει τους ήρωες του( "βίος και πολιτεία του Αλ. Ζορμπά" , " ο φτωχούλης του θεού", Ο χριστός ξανασταυρώνεται"κ.α) να παλεύουν με τους δαίμονές τους προκειμένου να πλησιάσουν, να έχουν άμεση επικοινωνία με τον Θεό.
Στο έργο του Καζαντζάκη "ο φτωχούλης του Θεού¨" συναντάμε τον Φραγκίσκο της Ασίζης, ο οποίος απαρνιέται κάθε τι σίγουρο και σταθερό (το πατρικό του, τους γονείς του, την περιουσία του) για να κηρύττει την Τέλεια Αγάπη,την τέλεια φτώχεια, την τέλεια απλότητα. Με τον τρόπο αυτό νιώθει πως είναι πιο κοντά στον Θεό και προσπαθεί να κερδίσει την επίγεια ευτυχία, ωστόσο απαρνιέται κάθε τι που τον κάνει να νιώθει ευχάριστα. Ο δρόμος που επιλέγει είναι σκληρός και επώδυνος, επιλέγει την ζητιανιά για να επιβιώσει, επιλέγει να ζει άστεγος και ξυπόλητος. Ταξιδεύει για να κηρύξει την αγάπη και την ειρήνη και νιώθει πως είναι χρέος του να προστατεύσει τους ανθρώπους από τον δρόμο που οδηγεί στην Κόλαση και ταυτόχρονα, χρέος του να τους οδηγήσει "στην Παράδεισο": " στα πέρατα της γης ένας να σκοτωθεί, εσύ σκοτώνεσαι. Στα πέρατα της γης να σωθεί ένας, εσύ σώζεσαι."
Ποιος είναι λοιπόν ο πιο κατάλληλος,ο πιο σωστός δρόμος για να έρθουμε πιο κοντά στον Θεό; Απάντηση δεν υπάρχει και κανείς δεν μπορείς να μας ορίσει ποιον δρόμο πρέπει να ακολουθήσουμε, παρά μόνο η καρδιά μας.
Ο θεός δεν βρίσκεται στις εκκλησίες, αλλά μέσα μας.

Ο Νίτσε και η αιώνια επιστροφή

Όλοι μας έχουμε αναρωτηθεί πώς θα ήταν η ζωή μας αν τα πράγματα, αν η καθημερινότητά μας δεν ήταν όπως ακριβώς είναι. Έχουμε αναρωτηθεί τι θα συνέβαινε αν κάτι, φαινομενικά ασήμαντο, γινόταν αλλιώς. Πολλές φορές, όταν πρόκειται για μια τυχαία συνάντηση λέμε "δεν θα συναντούσα τον τάδε ή την τάδε, αν περνούσα από αυτό το συγκεκριμένο σημείο 1 λεπτό νωρίτερα ή 1 λεπτό αργότερα. Σε μια ακόμη πιο θλιβερή περίπτωση, όπως αυτή των τροχαίων, σκεφτόμαστε " δεν θα είχε πάθει τίποτα αν δεν βρισκόταν στο λάθος μέρος τη λάθος στιγμή ή αν φορούσε κράνος, ζώνη κτλ"

Ο Νίτσε στο έργο του "Χαρούμενη Επιστήμη" (1882) μας δίνει μια εικόνα της έννοιας της αιώνιας επιστροφής :
" τι θα γινόταν αν κάποια μέρα 'η νύχτα ένας δαίμονας γλιστρούσε σαν τον κλέφτη στο κατόπι σου μες στην πιο κατάμονη μοναξιά σου και σου 'λεγε: "αυτήν τη ζωή, όπως τη ζεις τώρα κι όπως την έζησες, θα πρέπει να τη ζήσεις ξανά, κι άλλη μια, κι άλλες αμέτρητες φορές. Και τίποτα καινούριο δεν θα συμβεί, παρά κάθε πόνος και κάθε χαρά και κάθε σκέψη κι αναστεναγμός, και καθετί ανείπωτα μικρό ή μεγάλο στη ζωή σου θα πρέπει να επιστρέψει σ' εσένα, όλα με την ίδια σειρά κ αλληλουχία- ακόμα κι αυτή η αράχνη κι αυτό το φεγγαρόφωτο ανάμεσα στα δέντρα, κι αυτή ακόμα η στιγμή, κι εγώ ο ίδιος.Η αιώνια κλεψύδρα της ύπαρξης γυρίζει πάνω κάτω, ξανά και ξανά, κι εσύ μαζί της, ένας κόκκος σκόνης!" "

Επίσης, στον Ζαρατούστρα του Νίτσε συναντάμε την εξής φράση : " όχι μια καινούρια ζωή ή μια παρόμοια ζωή ή μια άλλη ζωή, αλλά αυτή η ζωή ίδια κι απαράλλαχτη"

Η βασική ιδέα που θέλει να προβάλλει ο Νίτσε με την αιώνια επιστροφή είναι η ενδοσκόπηση του καθενός στον εαυτό του, προκείμενου να καταλάβει πόσο ευχαριστημένος είναι με τη ζωή του,δηλαδή με τις επιλογές που κάνει και με τον τρόπο που επιλέγει να ζει και να διαμορφώνει την καθημερινότητα του.Αν μας δινόταν μια δεύτερη ευκαιρία στη ζωή,τι θα αλλάζαμε και τι θα κρατούσαμε ίδιο; Αν τα αλλάζαμε όλα,τότε είμαστε δυστυχισμένοι και δεν έχουμε βρει κανένα νόημα στη ζωή. Αν πάλι δεν αλλάζαμε τίποτα, τότε σίγουρα είμαστε σε καλό δρόμο γιατί σημαίνει πως είμαστε ευτυχισμένοι και κάνουμε σωστές επιλογές για τις οποίες δεν χρειάζεται να μετανιώνουμε. Ωστόσο, κανένας δεν έχει δεύτερη ευκαιρία στη ζωή και όλοι είμαστε αυτοί που είμαστε και κάνουμε τη ζωή που κάνουμε. Αν κάτι στη ζωή μας γινόταν διαφορετικά,τότε τίποτα πια σε αυτήν δεν θα ήταν ίδιο, με τον ίδιο τρόπο που κι εμείς δεν θα ήμασταν ίδιοι αλλά κάποιοι άλλοι, εντελώς διαφορετικοί από αυτό που είμαστε τώρα. Το καθετί που ζούμε, όσο ανείπωτα μικρό κ αν φαίνεται ή όντως είναι, διαμορφώνει την προσωπικότητα μας με τρόπο που εμείς δεν αντιλαμβανόμαστε συνήθως.
Ο Νίτσε μας συμβουλεύει να γίνουμε αυτό που είμαστε, να είμαστε γενναιόδωροι με τις δυνατότητες μας και να δεχόμαστε τη ζωή όπως ακριβώς είναι κι όχι απλά να την αντέχουμε ως κάτι αναγκαίο αλλά να την αγαπάμε επειδή είναι αυτή που είναι (Amor fati)

"Εκατό Χρόνια Μοναξιά" - Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες

Έργο μελαγχολικό ιδιαίτερα στο τέλος,με εντονότερο των άλλων στοιχείων τη μοναξιά αλλά και την απομόνωση που επιλέγει ο συγγραφέας για τους πρωταγωνιστές. Απομόνωση,τόσο από τον υπόλοιπο κόσμο του χωριού (αλλά και του ίδιου του χωριού από τα υπόλοιπα) όσο και από τα συγγενικά τους πρόσωπα, με τα οποία περνάνε την καθημερινότητα τους, συγκατοικούν στο ίδιο σπίτι,μοιράζονται σχεδόν τις ίδιες εμπειρίες τις οποίες όμως ο καθένας βιώνει με τον δικό του ξεχωριστό τρόπο. Η μοναξιά λοιπόν χαρακτηρίζει τους χαρακτήρες, η οποία γίνεται αντιληπτή σε αυτούς μόνο όταν φύγει από  κοντά τους το πιο κοντινό πρόσωπο,άντρας,αδελφός,αδελφή,γιαγιά,προγιαγιά. Και γίνεται αντιληπτή περισσότερο επειδή όλη τη ζωή τους την περνούσαν επιλέγοντας να κρατούν κακία και απόσταση από  το πρόσωπο αυτό που όταν πια χάνεται, προκαλεί νοσταλγία και αφήνει ένα κενό.

Ο έρωτας στο μυθιστόρημα του Μάρκες,δεν έχει καμία σχέση με τον έρωτα που εμφανίζεται στα κλασικά και μη μυθιστορήματα. Αντιθέτως έχει μια πολύ ιδιαίτερη μορφή, όπως άλλωστε ιδιαίτερο είναι και το έργο του Μάρκες καθώς σε τίποτα δεν θυμίζει και δεν μοιάζει με άλλα έργα της εποχής του, ακόμη πριν ή μετά, αλλά αποτελεί τον λόγο που το 1982 ο συγγραφέας κέρδισε το Νόμπελ Λογοτεχνίας. Ο έρωτας λοιπόν, εμφανίζεται ως παράνομος με την έννοια της μοιχείας, καταδικασμένος με την έννοια του απαγορευμένου,κάτι που τον καθιστά και ανολοκλήρωτο και, το πιο παράδοξο, θεωρητικά αιμομικτικό, αν συλλογιστεί κανείς πως οι άντρες της οικογένειας δεν υπολογίζουν τη συγγένεια μπροστά στο πάθος τους για την θεία τους συνήθως. Στην περίπτωση  όμως του Χοσέ Αρκάδιο, το πάθος του για την γυναίκα που μεγάλωσε σαν αδερφή του στο ίδιο σπίτι που μεγάλωσε κ αυτός, με την ίδια μάνα με την οποία μεγάλωσε κ αυτός, τον αναγκάζει να ζει αποκλεισμένος από την οικογένειά του, αφού η αγάπη αυτή θεωρήθηκε ντροπιαστική. Έτσι ο έρωτας δεν γνωρίζει ποτέ την ικανοποίηση που του αρμόζει παίρνοντας έτσι μυθικές διαστάσεις.

Άλλο χαρακτηριστικό στοιχείο του Μαρκές είναι αυτό του πολέμου, του αιώνια μάταιου πολέμου από όπου κανείς δεν βγαίνει νικητής παρά μόνο χαμένος. Η σύλληψη όμως της σκέψης αυτής έρχεται μόνο όταν τα χρόνια έχουν περάσει και ο συνταγματάρχης σκέφτεται τα πεπραγμένα του, τα ιδανικά για τα οποία πάλεψε, την ευτυχία που ποτέ δεν γνώρισε όντας απασχολημένος με το να παίρνει ζωές αλλά και να δημιουργεί, μέσα από τις πολυάριθμες συνουσίες του με διάφορες γυναίκες που βρέθηκαν στο πέρασμα του, αποτέλεσμα των οποίων ήταν 17 γιοι που για λίγο μόνο διασταυρώθηκαν.

Όλα αυτά λοιπόν σε ένα αποκομμένο από τον πολιτισμό χωριό,το Μακόντο,που βρίσκεται σε κάποια μεριά της Καραϊβικής. Ο Μάρκες εξιστορεί τις ζωές μιας παράξενης και ιδιότυπης, από κάθε άποψη, οικογένειας, των Μπουενδία, αλλά και όσων άλλων σχετίζονται με αυτούς. Ιστορίες ασυνήθιστες που προκαλούν το ενδιαφέρον του αναγνώστη καθώς κινούνται στη σφαίρα του πραγματικού και του εξωπραγματικού, διατηρώντας ωστόσο τον ρεαλιστικό τόνο που χαρακτηρίζει την αφήγηση του Μάρκες. Έργο που αποτελεί κατηγορία από μόνο του ακριβώς επειδή ο συγγραφέας καταφέρνει να συνδέσει τα καθημερινά, τα απλά και τα λογικά με τα μυθολογικά,φανταστικά και εξωπραγματικά περιστατικά.

Είν' η ζωή μικρές στιγμές, και τίποτ' άλλο...

     Πιστεύω ακράδαντα πως η ζωή έχει τη γεύση που της δίνουμε εμείς οι ίδιοι κι αυτό, γιατί είναι καθαρά δική μας επιλογή το αν θα στεναχωρηθούμε για τις προσωρινές ατυχίες μας ή αν θα χαρούμε για όλα τα πολύτιμα που απολαμβάνουμε εμείς κι άλλοι τα ονειρεύονται. Μόνο τα πολύ σοβαρά προβλήματα υγείας πρέπει να μας στεναχωρούν, αλλά ακόμα κι αυτά μέχρι ενός βαθμού γιατί, παράλληλα, έχουν ρόλο να μας υπενθυμίζουν πόσο σπάνιο και ιδιαίτερο δώρο είναι η ζωή, που δεν έχουν όλοι την ευκαιρία να απολαύσουν όπως θα ήθελαν.

   Φυσικά, η απώλεια αγαπημένου προσώπου είναι εξίσου μια κατάσταση που δύσκολα ξεπερνιέται, πολλές φορές και καθόλου, ωστόσο η συνήθεια έχει μεγάλη δύναμη και ο χρόνος είναι ο καλύτερος γιατρός και, μαζί με την ίδια τη ζωή, ο καλύτερος δάσκαλος.

   Έχουμε αμέτρητους λόγους να χαιρόμαστε, και σίγουρα μπορούμε να βρούμε κ άλλους τόσους για να λυπόμαστε, όμως οι λόγοι χαράς είναι αυτοί που πρέπει να νοηματοδοτούν τη ζωή μας.

   Αν και ξέρουμε τον απρόβλεπτο χαρακτήρα της ζωής έχουμε πάντα την πεποίθηση πως οι συμφορές και οι ατυχίες δεν αφορούν εμάς , διότι εμείς είμαστε καλοί άνθρωποι και δεν μας αξίζει να υποφέρουμε, λες και όλοι αυτοί οι άνθρωποι που γεννιούνται σε εμπόλεμη ζώνη και δεν έχουν ούτε καν νερό και φαγητό, έχουν κάνει τα σοβαρότερα και πιο καταδικαστέα εγκλήματα. Λες και όλοι εκείνοι που δεν μπορούν να απολαύσουν τα δικαιώματα που έχουν απλώς και μόνο ως άνθρωποι, είναι ένοχοι. Λες και ο θεός κάνει διακρίσεις, λες και η αδικία επιλέγει πάντα τους πιο αδύναμους.

 Γι' αυτό λοιπόν, προς τι η μιζέρια και η μελαγχολία; Όσο δεν κινδυνεύουμε, όσο έχουμε κοντά μας ανθρώπους που μας αγαπάνε και μας νοιάζονται και δεν είμαστε μόνοι σε μια απέραντη ζούγκλα, όσο το μέλλον μας προβλέπεται ευοίωνο...ας το χαρούμε! Ας το απολαύσουμε! Η ζωή είναι απλά στιγμές και ο κάθε άνθρωπος αποτελεί μια απειροελάχιστη κουκίδα στην απεραντότητα του σύμπαντος, στην αιωνιότητα. Ας προσπαθήσουμε να κάνουμε την κουκίδα αυτή πιο φωτεινή, ας της δώσουμε περιεχόμενο και ποιότητα, αφού δεν μπορούμε να της δώσουμε διάρκεια.

Είναι τόσο απλό να δίνουμε και να παίρνουμε μηνύματα, μαθήματα, συμπεριφορές ανθρωπιάς και θα ήταν κάτι τόσο όμορφο και λογικό σ' έναν κόσμο σκληρό! Όμως πολλοί το ξεχνάμε όντας απασχολημένοι με οτιδήποτε άλλο...μικρότερης σημασίας...

"Μπροστά στον σταυρό που κουβαλά κάποιος άλλος, σιωπηρά και καρτερικά, το δικό σου βάσανο είναι σταυρουδάκι βαφτιστικό" Αύγουστος Κορτώ

" Άλλαξε τη ζωή σου σήμερα. Μη στοιχηματίζεις στο μέλλον, ενέργησε τώρα χωρίς καθυστέρηση" Simone De Beauvoir

   

     Για να εξασφαλίσουμε ένα όμορφο μέλλον όπως το ονειρευόμαστε και το επιθυμούμε, χρειάζεται να έχουμε δημιουργήσει ένα όμορφο παρόν, αφού είναι αυτό στο οποίο ζούμε. Γι'αυτό πρέπει κάθε μέρα να κάνουμε αυτά που μας προσφέρουν ευχαρίστηση, προκειμένου να μη μετανιώσουμε στις μέρες που θα έρθουν για όλα αυτά που θα μπορούσαμε να είχαμε κάνει και δεν τα κάναμε. Φυσικά υπάρχουν πολλά για τα οποία δεν έχουμε (αυτή τη στιγμή) τη δυνατότητα, σε κάποια όμως πράγματα είναι στη δική μας ευχέρεια να επιδιώξουμε να δημιουργήσουμε τις κατάλληλες προϋποθέσεις ώστε να το πετύχουμε.
     Σίγουρα οι επιδιώξεις αυτές δεν θα είναι όλες ευχάριστες, όμως ακόμα κι αυτές θεωρούνται εμπειρίες. Άλλωστε,Το σημαντικό είναι να μαθαίνουμε να κερδίζουμε γνώσεις έτσι ώστε κάθε φορά να μας είναι πιο εύκολο να ξεπερνάμε τις δυσκολίες και να επικεντρωνόμαστε στα ουσιαστικά που αποκτάμε.

    Μόνο μια φορά ζούμε και η ζωή μας δεν είναι πρόβα, δεν είναι δοκιμή, είναι η ίδια η παράσταση, η ίδια η δοκιμασία. Γι'αυτό, είναι κρίμα να αναλώνουμε τους εαυτούς μας σε πράγματα ευτελή που δεν μας ωφελούν, όταν έχει κανείς τόσα άλλα σπουδαία να ασχοληθεί. 

Τι όμορφη που είναι η γνωριμία και η σχέση με τη φύση!

 Επιπλέον ,είναι τόσο σπουδαίο να καταπιάνεται κανείς με τα σπουδαία πνεύματα όλων των εποχών που, κατά ένα τρόπο, είναι σχεδόν βέβαιο πως θα αλλάξει συθέμελα η αντίληψη του για τον κόσμο που μας περιβάλλει, ακόμα και για αυτά που δεν είναι ορατά.
  Από τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη μέχρι τον Αϊνστάιν και από τον Ιπποκράτη  και τον Ασκληπιό μέχρι τον Φρόϋντ, έχει τόσα κανείς να ερευνήσει και πάνω σε αυτά να συλλογιστεί που αναρωτιέμαι, αν θα καταφέρει να μείνει ανεπηρέαστος στην τόση ευφυΐα και αν θα καταφέρει να επιθυμεί μετά την επαφή του με τη φιλοσοφία τα ίδια που επιθυμούσε και πριν. Όπως λέει και ο Χομπς, η πορεία προς την ευδαιμονία είναι μια διαρκής και αγωνιώδης αναζήτηση, ένας συνεχής αγώνας δρόμου τον οποίο εγκαταλείπεις μόνο όταν πεθαίνεις.

    Γι' αυτό είναι δύσκολο να κατακτήσει κανείς ολοκληρωτικά την ευτυχία και να υποστηρίζει πως δεν του λείπει κάτι άλλο, ωστόσο το σημαντικό είναι να μπορούμε να διακρίνουμε τις στιγμές ευτυχίας που πραγματικά βιώνουμε και κοιτώντας τα χρόνια που πέρασαν να έχουμε πολύ λίγα για τα οποία μετανιώνουμε και πάρα πολλά για τα οποία χαιρόμαστε και θα ζούσαμε ξανά  όπως ακριβώς τα ζήσαμε.

"Η μεγαλύτερη σοφία είναι να κάνεις υπέρτατο στόχο της ζωής την απόλαυση του παρόντος,γιατί αυτή είναι η μόνη πραγματικότητα, ενώ όλα τα άλλα είναι παιχνίδια του νου"
Άρθουρ Σοπενάουερ

Αδερφές ψυχές

   Υπάρχουν μερικοί άνθρωποι, τους οποίους γνώρισες σε μια αθώα ηλικία και πορευθήκατε μαζί για μεγάλο διάστημα, όμως κάποια στιγμή οι δρόμοι σας χωρίστηκαν. Από αυτούς, έχεις πολύ δυνατές αναμνήσεις γιατί δυνατές ήταν και οι στιγμές που ζήσατε, τα κοινά βιώματα που έχετε, οι εμπειρίες. Έτσι είναι αδύνατον να τους σκέφτεσαι και να μην νοσταλγείς τα χρόνια εκείνα που πέρασαν, τα τόσο αθώα, τόσο ήρεμα και παράλληλα έντονα. Αυτοί οι άνθρωποι είναι οι παιδικοί μας φίλοι, κ ακόμα κ όταν τίποτα άλλο πια δεν θα μας δένει, αρκεί αυτό για να ξανάρθουμε κοντά. Δεν συμβαίνει πάντα, γιατί σε διάφορες περιπτώσεις και θέματα οι άνθρωποι αλλάζουν και η προσωπικότητα, η συμπεριφορά και ο χαρακτήρας τους διαμορφώνεται σύμφωνα με τα ερεθίσματα που προσλαμβάνουν από το εκάστοτε εξωτερικό περιβάλλον.

  Ωστόσο, κάποιες ψυχές διατηρούν αυτό που ήταν κάποτε, τότε που ακόμα δεν μπορούσαν να συνειδητοποιήσουν την σημαντικότητα πολλών καταστάσεων μέσα στο επιφανειακό του κόσμου. Έτσι, εφόσον μια φορά δέθηκαν και κόλλησαν, εν δυνάμει θα είναι πάντα δεμένες, μπορεί όχι πια σαν ένα, σίγουρα θα τους ενώνει αυτή η παιδική αθωότητα και αυτή η αγάπη, η κατανόηση, οι κοινές ανησυχίες, τα κοινά ενδιαφέροντα, η κοινή οπτική για τον χαοτικό κόσμο που ζούμε.
 
    Πάντα θα βρίσκεται σε αυτούς τους ανθρώπους ένα κομμάτι του εαυτού μας, της ψυχής μας που δεν θα υπάρχει πουθενά αλλού και κανείς άλλος δεν θα μπορεί να καταλάβει αυτό το δέσιμο, όσα χρόνια κ αν περάσουν, όσο πολύ κ αν έχουν απομακρυνθεί οι ζωές.

  Κι όταν πια συναντιόμαστε ξανά μεγάλοι, είναι τόσο εύκολο να ξαναμοιραστούμε όνειρα μικρά και μεγάλα, όπως τα όνειρα που κάναμε όταν ήμασταν έφηβοι για μια ζωή στρωμένη με ροδοπέταλα, και είναι τόσο εύκολο να μοιραζόμαστε το οτιδήποτε, λες και δεν χαθήκαμε ποτέ, λες και δεν σταμάτησε ποτέ η εμπιστοσύνη να υπάρχει.

  Και είναι τόσο όμορφο αυτό το συναίσθημα, να ξέρεις ότι κάπου στη γη έχεις δυο καλούς φίλους, που γνωρίζεστε από τα μικρά σας βήματα και θα είστε πάντα εκεί ο ένας για τον άλλον, όσα χιλιόμετρα κ αν σας χωρίζουν, όσο διαφορετικές κι αν είναι πια οι ζωές σας, θα είστε πάντα εκεί, σαν αδερφές ψυχές. Όπως παλιά.