Irvin D.Yalom~~Το πρόβλημα Σπινόζα

   Το βιβλίο αυτό του Yalom είναι ένα από τα τελευταία βιβλία που έχει γράψει μέχρι στιγμής (έτος έκδοσης 2012) και πρόκειται για ένα μυθιστόρημα στο οποίο συναντιούνται δυο επιστήμες,δυο θεμελιώδεις ανθρωπιστικές επιστήμες : φιλοσοφία και ψυχολογία. Ο Yalοm στο έργο του αυτό (μ)πλέκει δυο ιστορίες,που φαινομενικά δεν έχουν τίποτα κοινό μεταξύ τους και τις μετουσιώνει σε μια ιστορία αλληλένδετη.
  Συγκεκριμένα,η μία ιστορία αναφέρεται στη ζωή ενός αγοριού που ήδη από τα σχολικά του χρόνια είναι γαλουχημένος στα ναζιστικά φρονήματα και ιδεώδη της Γερμανίας των αρχών του εικοστού αιώνα που διακατέχεται από ρατσιστικές αντιλήψεις για τους Εβραίους και τα ακραία εθνικιστικά συναισθήματα για την Άρια φυλή.
Από την άλλη,"βλέπουμε" να εκτυλίσσεται η ζωή του φιλόσοφου Μπαρούχ ή Μπενεντίκτους  Σπινόζα σχεδόν από τη στιγμή που υπήρξε η πιο καθοριστική για τη ζωή και το έργο του : από τη στιγμή δηλαδή που τον αφόρισαν από τη συναγωγή των Εβραίων και απαγόρεψαν ακόμα και στα αδέρφια του να έχουν την οποιαδήποτε σχέση ή επαφή μαζί του.
Οι ιστορίες αυτές συναντιούνται όταν ο πρώτος,ο Άλφρεντ Ρόζεμπεργκ-δεινός φίλος του Χίτλερ,ανακαλύπτει το πάθος του Γκαίτε για τη μορφή και το φιλοσοφικό έργο  του Σπινόζα και προσπαθεί να μάθει περισσότερα για αυτόν,ώστε να καταλάβει τι ήταν αυτό που ενθουσίασε τόσο πολύ τον Γερμανό διανοούμενο που θαυμάζει ο ίδιος.Παραξενεύεται περισσότερο ωστόσο όταν διαβάζει πως ο φιλόσοφος είναι ένας αποσυνάγωγος της Εβραϊκής κοινότητας.
 "Το πρόβλημα Σπινόζα" είναι μια εξαιρετική παρουσίαση και εισαγωγή τόσο στις βασικότερες φιλοσοφικές θέσεις του Σπινόζα περί ελευθερίας,ντετερμινισμού και Θεϊκής φύσης,όσο και ένα δείγμα ιστορικής φύσεως,μέσα από το οποίο βλέπουμε τα πρώιμα στάδια εξέλιξης του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος της Γερμανίας πριν ακόμα ξεσπάσουν οι Παγκόσμιοι Πόλεμοι. Ο Σπινόζα είχε απαρνηθεί την θρησκεία του κυρίως λόγω του φανατισμού που διακατείχε τους πιστούς και αυτούς που δημιουργούσαν τις Γραφές. Ο φιλόσοφος ευχόταν το τέλος των παραδόσεων που εμπόδιζαν τους ανθρώπους να σκέφτονται ελεύθερα και να δρουν όπως τους ορίζει η φύση του και όχι σύμφωνα με τις επιταγές των άλλων. Λίγους αιώνες αργότερα, ο  Άλφρεντ Ρόζεμπεργκ ήταν θέμα ενός τέτοιου φανατισμού, όχι μόνο θρησκευτικού αλλά και εθνικιστικού, καθώς αρνείτο να δεχτεί πως ένας Εβραίος μπορεί να έχει τα ίδια δικαιώματα που έχει κ αυτός, ή γενικότερα,μπορεί να έχει οποιοδήποτε καλό στοιχείο.
Τέλος, ο συγγραφέας συνδέει στο χαρακτήρα των δυο ηρώων το πρόβλημα της αυτοκατανόησης "παντρεύοντας" έτσι,ψυχανάλυση και φιλοσοφία.

Jostein Gaarder- Ο κόσμος της Σοφίας

Ένα καταπληκτικό μυθιστόρημα, μα κυρίως, μία καταπληκτική προβολή του κόσμου της φιλοσοφίας, από τις αρχές του κόσμου μέχρι τις μέρες μας. Πολλές πτυχές της φιλοσοφίας παρουσιάζονται σε αυτό το βιβλίο και δεν χρειάζεται να είναι κάποιος ειδήμων ούτε γνώστης εξειδικευμένος της επιστήμης των επιστημών προκειμένου να κατανοήσει αλλά και να αγαπήσει αυτόν τον κόσμο.
Η φιλοσοφία με δυσκολία κατατάσσεται στις επιστήμες. Κατα τη γνώμη μου, η Φιλοσοφία είναι κάτι πολύ βαθύτερο,κάτι πολύ περισσότερο . Είναι μια ματιά στον κόσμο, στον πραγματικό κόσμο, σε όλα αυτά που μας περιβάλλουν και σε όλα αυτά που εμείς περιβάλλουμε. Επειδή, ο κόσμος δεν αρχίζει ούτε και τελειώνει με εμάς,αλλά εμείς γεννιόμαστε και πεθαίνουμε μέσα στον κόσμο. Γι' αυτό είναι πολύ σημαντικό να γνωρίσουμε και να μελετήσουμε όσα έχουν ειπωθεί από προγενέστερους που έχουν συμβάλλει ο καθένας με τον τρόπο του σε αυτή προσπάθεια για κατανόηση του κόσμου (τόσο του εξωτερικού όσο και του εξωτερικού). Όλα αυτά τα σπουδαία πνεύματα που,ανά τον κόσμο έχουν προσθέσει το λιθαράκι τους..Γνωρίζοντας τους λοιπόν, διαβάζοντας,μελετώντας,σκεπτόμενοι τα όσα έχουν πει όλοι αυτοί οι σπουδαίοι στοχαστές των αιώνων, είναι σαν να γινόμαστε κ εμείς πιο ισχυροί νοητικά, σαν να αυξάνουμε την κριτική και νοητική μας ικανότητα. Βέβαια, ο κόσμος της φιλοσοφίας είναι τόσο μεγάλος και δύσβατος, που από που να ξεκινήσει κανείς και πώς να προχωρήσει;; Ίσως όμως δεν χρειάζονται πολλά. Απλά η θέληση....

"Σταθερότητα κ ασφάλεια" λένε.....

Μιλάτε εσείς για σταθερότητα και ασφάλεια;;; Μιλάτε εσείς για μικροκομματικούς εγωισμούς και για το καλό της χώρας;;; Μα πουλάτε τρέλα;;;
Μα είναι τόσο αστείο να μιλάτε εσείς και να προσπαθείτε εσείς να μας πείσετε πως υπερασπίζεστε το καλό αυτής της χώρας,εσείς που φέρατε αυτή την χώρα στην εξαθλίωση,στη φτώχεια και στην ανεργία.Εσείς που έχετε δημιουργήσει καταστάσεις πολέμου και αδιαφορείτε πλήρως για το καλό που λέτε πως θέλετε. Όσο για την ασφάλεια...Μα για ποια ασφάλεια μιλάτε;;;;;; Που αφήνετε τα παιδιά να πεινάνε και να πεθαίνουν και πολύ περισσότερο,ΠΟΥ ΕΣΕΙΣ ΟΙ ΙΔΙΟΙ ΤΑ ΣΚΟΤΩΝΕΤΕ;;;;

Η χώρα δεν αντέχει άλλο...Τα παιδιά αυτής της χώρας δεν αντέχουν άλλο.....Θέλουν να ελπίζουν σε κάτι καλύτερο,θέλουν να μπορούν να έχουν αυτό το κάτι καλύτερο....δεν είναι όλοι σάπιοι...

"Πρέπει εσύ να αποτελείς την αλλαγή που θα ήθελες να δεις στον κόσμο" Gandhi

Για να αλλάξεις τον κόσμο,πρέπει εσύ να αποτελείς την αλλαγή που θα ήθελες να δεις σε αυτόν. Αυτό είναι κάτι που οι περισσότεροι άνθρωποι το αγνοούν ή,ακόμα κι αν δεν το κάνουν,αδιαφορούν τελείως γι'αυτό. Πολύ απλά επειδή ο εγωισμός έχει γίνει αναπόσπαστη συνήθεια της καθημερινότητας μας και συχνά σκεφτόμαστε "εγώ δεν θα αλλάξω τον κόσμο" ή "γιατί να κάνω εγώ την αρχή; ας την κάνει κάποιος άλλος". Όμως δεν πάει έτσι.Με το να καταφέρουμε να αλλάξουμε τον τρόπο σκέψης μας προς το καλύτερο,καταφέρνουμε πολύ περισσότερα από όσα νομίζουμε!Αλλάζουμε ταυτόχρονα τις ενέργειές μας,τα αισθήματά μας και είναι σαν να φεύγει ένα βάρος από πάνω μας Είναι λες και αντικρίζουμε πιο καθαρά την πραγματικότητα ή σαν να την αντικρίζουμε από μια άγνωστη μέχρι τώρα για μας σκοπιά. Όλα τα πράγματα στον κόσμο αποτελούν μια αλυσίδα.Και με τον τρόπο αυτόν,με το να αλλάξουμε,με το να γίνουμε έσω και λίγο καλύτεροι ίσως το μεταδώσουμε γύρω μας ίσως κάνουμε και κάποιον άλλον να αλλάξει! Ίσως κάνουμε κάποιον άλλον να δει και να καταλάβει όλους τους λόγους για τους οποίους θέλουμε εμείς να αλλάξουμε και να αλλάξουμε όπως και όσο μπορούμε τον κόσμο γύρω μας.Ίσως έτσι τον παροτρύνουμε να κάνει ένα βήμα μπροστά.Όχι με το να του λέμε "γίνε καλύτερος" αλλά με το να του δείχνουμε τον δρόμο,με το να τον κάνουμε να απαλλαχθεί από στερεότυπα και προκαταλήψεις που τον εμποδίζουν να δει την ουσία των πραγμάτων,με το να τον πείσουμε πως όσο υπάρχει μέσα του ο εγωισμός,αυτός ο εγωισμός που τον εμποδίζει να αντιμετωπίζει όλους τους άλλους ανθρώπους ως ίσους θα πιστεύει πως είναι η δικιά του η ζωή,τα δικά του ιδανικά και όνειρα,τα δικά του δικαιώματα και οι δικές του αξίες που έχουν μεγαλύτερη σημασία από την ζωή και τα δικαιώματα κάποιου άλλου.Σίγουρα κάτι τέτοιο δεν θα είναι εύκολο.Θα είναι δύσκολο,πολύ δύσκολο.

Αλλά: έχεις τα πινέλα, έχεις τα χρώματα,ζωγράφισε τον παράδεισο και μπες μέσα.
Νίκος Καζαντζάκης

"Τι τραγούδι να σου πω...."

Πολλές φορές αναζητάμε τρόπους να εντυπωσιάσουμε κάποιον,να τον συγκινήσουμε,να τον ευχαριστήσουμε.Και μας φαίνονται όλα τόσο μικρά.Κανένας τρόπος δεν μας αρέσει. Στερέψαμε από ιδέες.
Ίσως γιατί όλα αυτά που έχει κάνει ο άλλος για μας,δεν γίνεται να ανταποδοθούν. Ίσως γιατί το να δείχνεις αγάπη είναι κάτι μοναδικό,κάτι που δεν συγκρίνεται,δεν αντικαθίσταται,δεν εξισορροπείται με κάτι άλλο.
Και σίγουρα αυτό δεν είναι αρκετό,αλλά θέλω να σε ευχαριστήσω με τον μόνο τρόπο που ξέρω...:
"Δεν φεύγεις στιγμή από το μυαλό μου.Επειδή μου λείπεις.Επειδή πάντα έχω την έγνοια σου.Επειδή ανησυχώ για σένα κάθε στιγμή που δεν είμαστε μαζί.Κι όταν είμαστε,πάλι πολλές φορές ανησυχώ,γιατί απλά ποτέ δεν ξέρεις τι μπορεί να συμβεί.Επειδή όποτε δεν είμαστε μαζί,μετράω μέρες και ώρες μέχρι να σε δω πάλι και να με πάρεις αγκαλιά και τίποτα άλλο δεν με κάνει τόσο χαρούμενη όσο το να είμαστε μαζί.Τίποτα άλλο δεν μπορεί να με ολοκληρώσει περισσότερο.Κι όχι μόνο επειδή είμαι ερωτευμένη μαζί σου και επειδή σκέφτομαι σαν ερωτευμένη,αλλά επειδή είσαι σπάνιος άνθρωπος και πολλοί και πολλές  θα ήθελαν να είναι δίπλα σου,και στον βαθμό μάλιστα που είμαι εγώ και όχι απαραίτητα με την ερωτική έννοια.Αρκεί να σε μάθουν λίγο καλύτερα.Αρκεί να δουν και να καταλάβουν πόσο ευαίσθητος είσαι,αρκεί να δουν πως παραμένεις πάντα ένα παιδί.Κι όχι επειδή δεν ωριμάζεις,ίσως είσαι πιο ώριμος από όσο θα έπρεπε για την ηλικία σου.Απλά επειδή έχεις τόσο καλή ψυχή και όμορφη και αθώα,όπως είναι η ψυχή των παιδιών. Τίποτα λοιπόν δεν με κάνει περισσότερο χαρούμενη από το να είμαστε μαζί.Διότι,μπορεί να μη σε ξέρω πολλά χρόνια,αλλά περίμενα τόσα πολλά χρόνια για να σε γνωρίσω.Και από τότε που σε γνώρισα,ξέρω πως δεν έχω κάτι άλλο να περιμένω,πέρα από όλα αυτά για τα οποία πρέπει να προσπαθήσω για να αποκτήσω,γιατί είμαι πεπεισμένη πως γεννηθήκαμε για να γνωρίσουμε ο ένας τον άλλον.Δεν ξέρω αν βρεθήκαμε την πιο κατάλληλη εποχή,ούτε ξέρω αν οι συνθήκες στις οποίες ζούμε είναι οι ιδανικότερες για τη σχέση μας,το μόνο που ξέρω είναι πως δεν με ενδιαφέρει γιατί μαζί σου,θα ζούσα οπουδήποτε και οποιαδήποτε χρονική στιγμή και υπό οποιεσδήποτε συνθήκες.Γιατί εσύ είσαι η δύναμη μου.Το στήριγμά μου.Ο φίλος μου,ο κολλητός μου φίλος.Ο σύντροφός μου.Το άλλο μου μισό και το κομμάτι το ολόκληρο που έψαχνα για να συμπληρώσω το παζλ. Δεν είσαι υποχρεωμένος να με στηρίζεις κι όμως το κάνεις με τον πιο ανιδιοτελή τρόπο.Το κάνεις γνωρίζοντας πως δεν μπορώ να κάνω τίποτα για να στο ανταποδώσω. Το κάνεις γνωρίζοντας το πόσο εξαρτημένη είμαι ακόμα από τους άλλους,γνωρίζοντας την αβεβαιότητα της εποχής μας.Και το καλύτερο-χειρότερο και σίγουρα πιο σημαντικό από όλα είναι ότι με βοηθάς όχι για να στο ανταποδώσω όταν και άμα,αλλά για να με απελευθερώσεις όσο και όπως μπορείς. Μα πες μου,τι μπορώ να κάνω εγώ για σένα; Τι δώρο,τι προσφορά,τι θυσία; Δεν ξέρω αν υπάρχει κάτι εκτός από το να σου δείχνω την αγάπη μου,τον σεβασμό μου και την εκτίμηση μου για σένα. Βέβαια ξέρω πως ίσως αυτό,εσένα να μη σε απελευθερώνει και θα θελα να μπορούσα να σου προσφέρω τόσα,περισσότερα από όσα θα κράταγα για μένα.Αλλά δεν μπορώ και δεν ξέρω αν θα μπορέσω,μα ξέρω πως ακόμα κι αν κάποια στιγμή αποκτήσω αυτή τη δυνατότητα,δεν θα είναι το ίδιο με τη δική σου κίνηση.
Συγχώρεσέ με αν δεν είμαι όσο καλή θα ήθελες,μα κανείς δεν είναι τέλειος.Δεν ξέρω καν αν προσπαθώ για το καλύτερο αλλά ξέρω πως το καλύτερο για μένα είσαι εσύ,και πως χωρίς εσένα τίποτα δεν είναι καλό ούτε όμορφο.Όλα χάνουν την αξία τους γιατί το μόνο που έχει αξία για μένα είσαι εσύ. Και χωρίς εσένα..δεν ξέρω τι θα κανα,δεν ξέρω πως θα ήταν η ζωή μου μετά,δεν ξέρω πως θα εξελισσόμουν και σε τι,δεν ξέρω αν θα έμενα ίδια ή αν θα γινόμουν αγνώριστη,αλλά το μόνο σίγουρο είναι πως όλα αυτά που τώρα είναι χρωματιστά εξαιτίας σου,μετά θα έχαναν το χρώμα τους.Μπορείς να φανταστείς εικόνες χωρίς χρώματα;; Εγώ πάντως όχι.Ξέρεις γιατί; Γιατί δεν θέλω και δεν μπορώ να φανταστώ να ζω χωρίς εσένα.Σε λατρεύω με κάθε δυνατό τρόπο και ας μην είναι αρκετό για να σου δείξω τι νιώθω...."

Ένα αστείο η ζωή....

έρχεται κάποια στιγμή στη ζωή σου που μετράς τα λάθη σου και τα σωστά σου.Αναλογίζεσαι ποιες συμπεριφορές σου ήταν δίκαιες,πότε αδίκησες κάποιους ανθρώπους,πότε φέρθηκες με τρόπο που δεν άξιζε σε μερικούς. Όλα αυτά όμως άσχετα με τη δική τους συμπεριφορά.Γιατί στις σχέσεις μας με τους άλλους ανθρώπους δεν πρέπει να περιμένουμε να είναι εκείνοι σωστοί και δίκαιοι για να είμαστε κ εμείς.Ο καθένας είναι και πράττει όπως νιώθει. Το θέμα είναι εμείς να κάνουμε αυτό που κρίνουμε καλύτερο στην εκάστοτε περίπτωση.Κι αν πολλές φορές κάνουμε λάθη,πρέπει να το αναγνωρίζουμε και να θυμόμαστε πως θέλουμε να μας φέρονται οι άλλοι για να φερόμαστε κ εμείς.Κι αν αυτά τα λάθη επηρεάζουν κι άλλους ανθρώπους πρέπει να τα συζητάμε μαζί τους,όσο μπορούμε.
Κάθε ηλικία,κάθε περίοδος στη ζωή μας,ακόμη και κάθε μέρα,είναι διαφορετική. Κάθε μέρα αλλάζουμε,έστω και ελάχιστα.
Κάτι που κάναμε στο παρελθόν,μπορεί να φάνταζε σωστό τότε,αλλά τώρα να μας κάνει να αναρωτιόμαστε πως το κάναμε εμείς αυτό; πώς το επιτρέψαμε στον εαυτό μας να πράξει κάτι τέτοιο ή να δεχτεί μια τέτοια συμπεριφορά;; Δηλαδή,πράγματα που τώρα κατακρίνουμε και καταδικάζουμε,τότε έμοιαζαν πιο σωστά. Αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα πως κάτι δεν πάει καλά με το μυαλό μας,σημαίνει απλώς πως τότε,σε εκείνη τη συγκεκριμένη φάση της ζωής μας,δεν είχαμε αρκετές εμπειρίες ώστε να μπορούμε να κρίνουμε όπως θα πρέπε..
 Ήμουν μικρή κ έκανα λάθη.Τώρα το αναγνωρίζω.Τώρα που έχει περάσει καιρός.Και τότε ήξερα πως ήταν λάθος συμπεριφορά,αλλά δεν ήθελα να επιλέξω άλλη.Τότε ήμουν πιο αδύναμη. Ίσως όμως αν τα ξαναζούσα όλα από την αρχή να έκανα ξανά τα ίδια λάθη.Αυτό δεν το ξέρω.Δεν μπορώ να το ξέρω.Και δεν θα το μάθω ποτέ.
Και τώρα κάνω λάθη.Το θέμα όμως είναι ότι τώρα τα λάθη αυτά δεν μου στοιχίζουν,δεν με πληγώνουν.Γιατί τώρα,σε αυτή τη φάση της ζωής μου όλα φαίνονται σωστά.Γιατί είμαι με έναν άνθρωπος που είναι το άλλο μισό του εαυτού μου.Είναι το άλλο μισό μου.Όλα μαζί του είναι ωραία.τίποτα δεν είναι λάθος.Ακόμα και τα ψέματα που λέω καμιά φορά στους γονείς μου για να μην καταλάβουν πως πήγαμε ταξίδι.Κι όμως δεν με βάζουν τιμωρία πια για τις επιλογές μου.Γιατί ξέρουν πως αυτός ο άνθρωπος που ήρθε τόσο απρόσμενα στη ζωή μου και στο δρόμο μου( αλλά έμεινε σε αυτήν επίτηδες) είναι η πιο σωστή και η πιο όμορφη επιλογή που έχω κάνει.Και εγώ το ξέρω αυτό καλύτερα από κάθε άλλον. Όλα τώρα είναι διαφορετικά. Σαν η σχέση μας να ήταν η φυσική εξέλιξη των καταστάσεων στη ζωή μας.

Όταν το παρελθόν σου χτυπάει την πόρτα,μην ανοίξεις ούτε από περιέργεια.Όλα γίνονται για κάποιο λόγο και κάποιοι άνθρωποι δικαίως ανήκουν στο παρελθόν και όχι στο παρόν σου. Αλλιώς θα φρόντιζαν να είναι δίπλα σου.
Ένα αστείο η ζωή....με πολλές συμπτώσεις(;;;υπάρχουν άραγε;), με πολλά παράξενα παιχνίδια και σίγουρα με πολλές ειρωνείες...Τραγικές ειρωνείες..Και όταν απεγνωσμένα ζητάς μια εξήγηση ποτέ δεν την έχεις.Παρά μόνο όταν το θέμα το ξεχνάς και πας παρακάτω.Γιατί η εξήγηση έρχεται,όταν πια δεν χρειάζεται καμία εξήγηση.....

...Γιατί κυλάς όπως το αίμα στο κορμί μου....

Είναι κι όλες αυτές οι στιγμές που ζεις με έναν συγκεκριμένο άνθρωπο...με έναν άνθρωπο που για σένα ξεχωρίζει ανάμεσα σε τόσους άλλους.
Δεν είναι οι στιγμές που είναι τόσο σημαντικές,είναι ο άνθρωπος με τον οποίο τις βιώνεις.Γιατί,οι ίδιες στιγμές με άλλη παρέα,πιο ασήμαντη και αδιάφορη,δεν σημαίνουν τίποτα.
κι έχεις λοιπόν τόσα να θυμηθείς...τόσες αναμνήσεις,τόσες ωραίες στιγμές που έρχεται η στιγμή που αναρωτιέσαι "εγώ τα έζησα όλα αυτά;" και η πιο τρανή απόδειξη είναι η ίδια η μνήμη σου..όλες εκείνες οι εικόνες που σου έμειναν,τα συναισθήματα...η γεύση...η νοσταλγία.. ο χρόνος που εύχεσαι να σταματήσει μόνο και μόνο για να μη χάσεις όλην αυτή την ευτυχία που σε πλημμυρίζει..μόνο και μόνο για να μείνει για πάντα αποτυπωμένο στη σκέψη σου ένα βλέμμα που σε συγκινεί τόσο πολύ και είναι για σένα ο κόσμος όλος και πολλά παραπάνω.
Και είναι τόσο δύσκολο να κοιμάσαι μόνη τα βράδια,όταν έχεις συνηθίσει να κοιμάσαι με γεμάτη αγκαλιά και γεμάτο κρεβάτι...τότε εσύ νιώθεις μισή,νιώθεις λιγότερο και από μισή και το κρεβάτι τόσο μεγάλο και τόσο άσχημο χωρίς εκείνον και ο χρόνος σταματάει,δεν περνάνε οι ώρες μέχρι να τον ξαναδείς μέχρι να ξαναπέσεις στην αγκαλιά του,μέχρι να τον κοιτάξεις στα μάτια και να του πεις "Μου έλειψες,δεν μου αρέσει μακρυά σου,απλά κράτα με σφιχτά".
Είναι όλα τόσο άσχημα χωρίς εκείνον,τόσο άδεια που αναρωτιέσαι πως μπορούσες και ζούσες πριν,πριν τον γνωρίσεις,πριν μάθεις πως είναι η ζωή σου δίπλα του,οι ζωές σας ενωμένες και το μόνο που ξέρεις είναι ότι δεν θέλεις να γυρίσεις σε αυτή την πρότερη κατάσταση γιατί ακόμα κι αν τότε σου άρεσε,τώρα όλα θα ναι διαφορετικά γιατί απλά έχεις ζήσει κοντά του και δεν θες,δεν μπορείς να το φανταστείς αλλιώς,δεν θες να είναι αλλιώς γιατί οτιδήποτε άλλο εκτός από τη ζωή δίπλα του πονάει και δεν έχει νόημα,δεν έχει χρώμα,δεν έχει γεύση και άρωμα.

Θυμάμαι μια ζωή χωρίς έρωτα,αλλά με εγωισμό.Θυμάμαι πως εκείνη την περίοδο ήμουν τόσο ικανοποιημένη με τον εαυτό μου που δεν ήθελα να χωρέσει κανένας άλλος δίπλα μου.Θυμάμαι πως τότε δεν ήξερα να αγαπάω.Θυμάμαι πως τότε ήμουν ένα παιδάκι,πιο ώριμο για την ηλικία μου από τα άλλα.
Και τώρα είμαι μια γυναίκα,πιο ώριμη για την ηλικία μου από τις άλλες.
Τώρα όμως όλα είναι αλλιώς.