"Σταθερότητα κ ασφάλεια" λένε.....

Μιλάτε εσείς για σταθερότητα και ασφάλεια;;; Μιλάτε εσείς για μικροκομματικούς εγωισμούς και για το καλό της χώρας;;; Μα πουλάτε τρέλα;;;
Μα είναι τόσο αστείο να μιλάτε εσείς και να προσπαθείτε εσείς να μας πείσετε πως υπερασπίζεστε το καλό αυτής της χώρας,εσείς που φέρατε αυτή την χώρα στην εξαθλίωση,στη φτώχεια και στην ανεργία.Εσείς που έχετε δημιουργήσει καταστάσεις πολέμου και αδιαφορείτε πλήρως για το καλό που λέτε πως θέλετε. Όσο για την ασφάλεια...Μα για ποια ασφάλεια μιλάτε;;;;;; Που αφήνετε τα παιδιά να πεινάνε και να πεθαίνουν και πολύ περισσότερο,ΠΟΥ ΕΣΕΙΣ ΟΙ ΙΔΙΟΙ ΤΑ ΣΚΟΤΩΝΕΤΕ;;;;

Η χώρα δεν αντέχει άλλο...Τα παιδιά αυτής της χώρας δεν αντέχουν άλλο.....Θέλουν να ελπίζουν σε κάτι καλύτερο,θέλουν να μπορούν να έχουν αυτό το κάτι καλύτερο....δεν είναι όλοι σάπιοι...

"Πρέπει εσύ να αποτελείς την αλλαγή που θα ήθελες να δεις στον κόσμο" Gandhi

Για να αλλάξεις τον κόσμο,πρέπει εσύ να αποτελείς την αλλαγή που θα ήθελες να δεις σε αυτόν. Αυτό είναι κάτι που οι περισσότεροι άνθρωποι το αγνοούν ή,ακόμα κι αν δεν το κάνουν,αδιαφορούν τελείως γι'αυτό. Πολύ απλά επειδή ο εγωισμός έχει γίνει αναπόσπαστη συνήθεια της καθημερινότητας μας και συχνά σκεφτόμαστε "εγώ δεν θα αλλάξω τον κόσμο" ή "γιατί να κάνω εγώ την αρχή; ας την κάνει κάποιος άλλος". Όμως δεν πάει έτσι.Με το να καταφέρουμε να αλλάξουμε τον τρόπο σκέψης μας προς το καλύτερο,καταφέρνουμε πολύ περισσότερα από όσα νομίζουμε!Αλλάζουμε ταυτόχρονα τις ενέργειές μας,τα αισθήματά μας και είναι σαν να φεύγει ένα βάρος από πάνω μας Είναι λες και αντικρίζουμε πιο καθαρά την πραγματικότητα ή σαν να την αντικρίζουμε από μια άγνωστη μέχρι τώρα για μας σκοπιά. Όλα τα πράγματα στον κόσμο αποτελούν μια αλυσίδα.Και με τον τρόπο αυτόν,με το να αλλάξουμε,με το να γίνουμε έσω και λίγο καλύτεροι ίσως το μεταδώσουμε γύρω μας ίσως κάνουμε και κάποιον άλλον να αλλάξει! Ίσως κάνουμε κάποιον άλλον να δει και να καταλάβει όλους τους λόγους για τους οποίους θέλουμε εμείς να αλλάξουμε και να αλλάξουμε όπως και όσο μπορούμε τον κόσμο γύρω μας.Ίσως έτσι τον παροτρύνουμε να κάνει ένα βήμα μπροστά.Όχι με το να του λέμε "γίνε καλύτερος" αλλά με το να του δείχνουμε τον δρόμο,με το να τον κάνουμε να απαλλαχθεί από στερεότυπα και προκαταλήψεις που τον εμποδίζουν να δει την ουσία των πραγμάτων,με το να τον πείσουμε πως όσο υπάρχει μέσα του ο εγωισμός,αυτός ο εγωισμός που τον εμποδίζει να αντιμετωπίζει όλους τους άλλους ανθρώπους ως ίσους θα πιστεύει πως είναι η δικιά του η ζωή,τα δικά του ιδανικά και όνειρα,τα δικά του δικαιώματα και οι δικές του αξίες που έχουν μεγαλύτερη σημασία από την ζωή και τα δικαιώματα κάποιου άλλου.Σίγουρα κάτι τέτοιο δεν θα είναι εύκολο.Θα είναι δύσκολο,πολύ δύσκολο.

Αλλά: έχεις τα πινέλα, έχεις τα χρώματα,ζωγράφισε τον παράδεισο και μπες μέσα.
Νίκος Καζαντζάκης

"Τι τραγούδι να σου πω...."

Πολλές φορές αναζητάμε τρόπους να εντυπωσιάσουμε κάποιον,να τον συγκινήσουμε,να τον ευχαριστήσουμε.Και μας φαίνονται όλα τόσο μικρά.Κανένας τρόπος δεν μας αρέσει. Στερέψαμε από ιδέες.
Ίσως γιατί όλα αυτά που έχει κάνει ο άλλος για μας,δεν γίνεται να ανταποδοθούν. Ίσως γιατί το να δείχνεις αγάπη είναι κάτι μοναδικό,κάτι που δεν συγκρίνεται,δεν αντικαθίσταται,δεν εξισορροπείται με κάτι άλλο.
Και σίγουρα αυτό δεν είναι αρκετό,αλλά θέλω να σε ευχαριστήσω με τον μόνο τρόπο που ξέρω...:
"Δεν φεύγεις στιγμή από το μυαλό μου.Επειδή μου λείπεις.Επειδή πάντα έχω την έγνοια σου.Επειδή ανησυχώ για σένα κάθε στιγμή που δεν είμαστε μαζί.Κι όταν είμαστε,πάλι πολλές φορές ανησυχώ,γιατί απλά ποτέ δεν ξέρεις τι μπορεί να συμβεί.Επειδή όποτε δεν είμαστε μαζί,μετράω μέρες και ώρες μέχρι να σε δω πάλι και να με πάρεις αγκαλιά και τίποτα άλλο δεν με κάνει τόσο χαρούμενη όσο το να είμαστε μαζί.Τίποτα άλλο δεν μπορεί να με ολοκληρώσει περισσότερο.Κι όχι μόνο επειδή είμαι ερωτευμένη μαζί σου και επειδή σκέφτομαι σαν ερωτευμένη,αλλά επειδή είσαι σπάνιος άνθρωπος και πολλοί και πολλές  θα ήθελαν να είναι δίπλα σου,και στον βαθμό μάλιστα που είμαι εγώ και όχι απαραίτητα με την ερωτική έννοια.Αρκεί να σε μάθουν λίγο καλύτερα.Αρκεί να δουν και να καταλάβουν πόσο ευαίσθητος είσαι,αρκεί να δουν πως παραμένεις πάντα ένα παιδί.Κι όχι επειδή δεν ωριμάζεις,ίσως είσαι πιο ώριμος από όσο θα έπρεπε για την ηλικία σου.Απλά επειδή έχεις τόσο καλή ψυχή και όμορφη και αθώα,όπως είναι η ψυχή των παιδιών. Τίποτα λοιπόν δεν με κάνει περισσότερο χαρούμενη από το να είμαστε μαζί.Διότι,μπορεί να μη σε ξέρω πολλά χρόνια,αλλά περίμενα τόσα πολλά χρόνια για να σε γνωρίσω.Και από τότε που σε γνώρισα,ξέρω πως δεν έχω κάτι άλλο να περιμένω,πέρα από όλα αυτά για τα οποία πρέπει να προσπαθήσω για να αποκτήσω,γιατί είμαι πεπεισμένη πως γεννηθήκαμε για να γνωρίσουμε ο ένας τον άλλον.Δεν ξέρω αν βρεθήκαμε την πιο κατάλληλη εποχή,ούτε ξέρω αν οι συνθήκες στις οποίες ζούμε είναι οι ιδανικότερες για τη σχέση μας,το μόνο που ξέρω είναι πως δεν με ενδιαφέρει γιατί μαζί σου,θα ζούσα οπουδήποτε και οποιαδήποτε χρονική στιγμή και υπό οποιεσδήποτε συνθήκες.Γιατί εσύ είσαι η δύναμη μου.Το στήριγμά μου.Ο φίλος μου,ο κολλητός μου φίλος.Ο σύντροφός μου.Το άλλο μου μισό και το κομμάτι το ολόκληρο που έψαχνα για να συμπληρώσω το παζλ. Δεν είσαι υποχρεωμένος να με στηρίζεις κι όμως το κάνεις με τον πιο ανιδιοτελή τρόπο.Το κάνεις γνωρίζοντας πως δεν μπορώ να κάνω τίποτα για να στο ανταποδώσω. Το κάνεις γνωρίζοντας το πόσο εξαρτημένη είμαι ακόμα από τους άλλους,γνωρίζοντας την αβεβαιότητα της εποχής μας.Και το καλύτερο-χειρότερο και σίγουρα πιο σημαντικό από όλα είναι ότι με βοηθάς όχι για να στο ανταποδώσω όταν και άμα,αλλά για να με απελευθερώσεις όσο και όπως μπορείς. Μα πες μου,τι μπορώ να κάνω εγώ για σένα; Τι δώρο,τι προσφορά,τι θυσία; Δεν ξέρω αν υπάρχει κάτι εκτός από το να σου δείχνω την αγάπη μου,τον σεβασμό μου και την εκτίμηση μου για σένα. Βέβαια ξέρω πως ίσως αυτό,εσένα να μη σε απελευθερώνει και θα θελα να μπορούσα να σου προσφέρω τόσα,περισσότερα από όσα θα κράταγα για μένα.Αλλά δεν μπορώ και δεν ξέρω αν θα μπορέσω,μα ξέρω πως ακόμα κι αν κάποια στιγμή αποκτήσω αυτή τη δυνατότητα,δεν θα είναι το ίδιο με τη δική σου κίνηση.
Συγχώρεσέ με αν δεν είμαι όσο καλή θα ήθελες,μα κανείς δεν είναι τέλειος.Δεν ξέρω καν αν προσπαθώ για το καλύτερο αλλά ξέρω πως το καλύτερο για μένα είσαι εσύ,και πως χωρίς εσένα τίποτα δεν είναι καλό ούτε όμορφο.Όλα χάνουν την αξία τους γιατί το μόνο που έχει αξία για μένα είσαι εσύ. Και χωρίς εσένα..δεν ξέρω τι θα κανα,δεν ξέρω πως θα ήταν η ζωή μου μετά,δεν ξέρω πως θα εξελισσόμουν και σε τι,δεν ξέρω αν θα έμενα ίδια ή αν θα γινόμουν αγνώριστη,αλλά το μόνο σίγουρο είναι πως όλα αυτά που τώρα είναι χρωματιστά εξαιτίας σου,μετά θα έχαναν το χρώμα τους.Μπορείς να φανταστείς εικόνες χωρίς χρώματα;; Εγώ πάντως όχι.Ξέρεις γιατί; Γιατί δεν θέλω και δεν μπορώ να φανταστώ να ζω χωρίς εσένα.Σε λατρεύω με κάθε δυνατό τρόπο και ας μην είναι αρκετό για να σου δείξω τι νιώθω...."

Ένα αστείο η ζωή....

έρχεται κάποια στιγμή στη ζωή σου που μετράς τα λάθη σου και τα σωστά σου.Αναλογίζεσαι ποιες συμπεριφορές σου ήταν δίκαιες,πότε αδίκησες κάποιους ανθρώπους,πότε φέρθηκες με τρόπο που δεν άξιζε σε μερικούς. Όλα αυτά όμως άσχετα με τη δική τους συμπεριφορά.Γιατί στις σχέσεις μας με τους άλλους ανθρώπους δεν πρέπει να περιμένουμε να είναι εκείνοι σωστοί και δίκαιοι για να είμαστε κ εμείς.Ο καθένας είναι και πράττει όπως νιώθει. Το θέμα είναι εμείς να κάνουμε αυτό που κρίνουμε καλύτερο στην εκάστοτε περίπτωση.Κι αν πολλές φορές κάνουμε λάθη,πρέπει να το αναγνωρίζουμε και να θυμόμαστε πως θέλουμε να μας φέρονται οι άλλοι για να φερόμαστε κ εμείς.Κι αν αυτά τα λάθη επηρεάζουν κι άλλους ανθρώπους πρέπει να τα συζητάμε μαζί τους,όσο μπορούμε.
Κάθε ηλικία,κάθε περίοδος στη ζωή μας,ακόμη και κάθε μέρα,είναι διαφορετική. Κάθε μέρα αλλάζουμε,έστω και ελάχιστα.
Κάτι που κάναμε στο παρελθόν,μπορεί να φάνταζε σωστό τότε,αλλά τώρα να μας κάνει να αναρωτιόμαστε πως το κάναμε εμείς αυτό; πώς το επιτρέψαμε στον εαυτό μας να πράξει κάτι τέτοιο ή να δεχτεί μια τέτοια συμπεριφορά;; Δηλαδή,πράγματα που τώρα κατακρίνουμε και καταδικάζουμε,τότε έμοιαζαν πιο σωστά. Αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα πως κάτι δεν πάει καλά με το μυαλό μας,σημαίνει απλώς πως τότε,σε εκείνη τη συγκεκριμένη φάση της ζωής μας,δεν είχαμε αρκετές εμπειρίες ώστε να μπορούμε να κρίνουμε όπως θα πρέπε..
 Ήμουν μικρή κ έκανα λάθη.Τώρα το αναγνωρίζω.Τώρα που έχει περάσει καιρός.Και τότε ήξερα πως ήταν λάθος συμπεριφορά,αλλά δεν ήθελα να επιλέξω άλλη.Τότε ήμουν πιο αδύναμη. Ίσως όμως αν τα ξαναζούσα όλα από την αρχή να έκανα ξανά τα ίδια λάθη.Αυτό δεν το ξέρω.Δεν μπορώ να το ξέρω.Και δεν θα το μάθω ποτέ.
Και τώρα κάνω λάθη.Το θέμα όμως είναι ότι τώρα τα λάθη αυτά δεν μου στοιχίζουν,δεν με πληγώνουν.Γιατί τώρα,σε αυτή τη φάση της ζωής μου όλα φαίνονται σωστά.Γιατί είμαι με έναν άνθρωπος που είναι το άλλο μισό του εαυτού μου.Είναι το άλλο μισό μου.Όλα μαζί του είναι ωραία.τίποτα δεν είναι λάθος.Ακόμα και τα ψέματα που λέω καμιά φορά στους γονείς μου για να μην καταλάβουν πως πήγαμε ταξίδι.Κι όμως δεν με βάζουν τιμωρία πια για τις επιλογές μου.Γιατί ξέρουν πως αυτός ο άνθρωπος που ήρθε τόσο απρόσμενα στη ζωή μου και στο δρόμο μου( αλλά έμεινε σε αυτήν επίτηδες) είναι η πιο σωστή και η πιο όμορφη επιλογή που έχω κάνει.Και εγώ το ξέρω αυτό καλύτερα από κάθε άλλον. Όλα τώρα είναι διαφορετικά. Σαν η σχέση μας να ήταν η φυσική εξέλιξη των καταστάσεων στη ζωή μας.

Όταν το παρελθόν σου χτυπάει την πόρτα,μην ανοίξεις ούτε από περιέργεια.Όλα γίνονται για κάποιο λόγο και κάποιοι άνθρωποι δικαίως ανήκουν στο παρελθόν και όχι στο παρόν σου. Αλλιώς θα φρόντιζαν να είναι δίπλα σου.
Ένα αστείο η ζωή....με πολλές συμπτώσεις(;;;υπάρχουν άραγε;), με πολλά παράξενα παιχνίδια και σίγουρα με πολλές ειρωνείες...Τραγικές ειρωνείες..Και όταν απεγνωσμένα ζητάς μια εξήγηση ποτέ δεν την έχεις.Παρά μόνο όταν το θέμα το ξεχνάς και πας παρακάτω.Γιατί η εξήγηση έρχεται,όταν πια δεν χρειάζεται καμία εξήγηση.....

...Γιατί κυλάς όπως το αίμα στο κορμί μου....

Είναι κι όλες αυτές οι στιγμές που ζεις με έναν συγκεκριμένο άνθρωπο...με έναν άνθρωπο που για σένα ξεχωρίζει ανάμεσα σε τόσους άλλους.
Δεν είναι οι στιγμές που είναι τόσο σημαντικές,είναι ο άνθρωπος με τον οποίο τις βιώνεις.Γιατί,οι ίδιες στιγμές με άλλη παρέα,πιο ασήμαντη και αδιάφορη,δεν σημαίνουν τίποτα.
κι έχεις λοιπόν τόσα να θυμηθείς...τόσες αναμνήσεις,τόσες ωραίες στιγμές που έρχεται η στιγμή που αναρωτιέσαι "εγώ τα έζησα όλα αυτά;" και η πιο τρανή απόδειξη είναι η ίδια η μνήμη σου..όλες εκείνες οι εικόνες που σου έμειναν,τα συναισθήματα...η γεύση...η νοσταλγία.. ο χρόνος που εύχεσαι να σταματήσει μόνο και μόνο για να μη χάσεις όλην αυτή την ευτυχία που σε πλημμυρίζει..μόνο και μόνο για να μείνει για πάντα αποτυπωμένο στη σκέψη σου ένα βλέμμα που σε συγκινεί τόσο πολύ και είναι για σένα ο κόσμος όλος και πολλά παραπάνω.
Και είναι τόσο δύσκολο να κοιμάσαι μόνη τα βράδια,όταν έχεις συνηθίσει να κοιμάσαι με γεμάτη αγκαλιά και γεμάτο κρεβάτι...τότε εσύ νιώθεις μισή,νιώθεις λιγότερο και από μισή και το κρεβάτι τόσο μεγάλο και τόσο άσχημο χωρίς εκείνον και ο χρόνος σταματάει,δεν περνάνε οι ώρες μέχρι να τον ξαναδείς μέχρι να ξαναπέσεις στην αγκαλιά του,μέχρι να τον κοιτάξεις στα μάτια και να του πεις "Μου έλειψες,δεν μου αρέσει μακρυά σου,απλά κράτα με σφιχτά".
Είναι όλα τόσο άσχημα χωρίς εκείνον,τόσο άδεια που αναρωτιέσαι πως μπορούσες και ζούσες πριν,πριν τον γνωρίσεις,πριν μάθεις πως είναι η ζωή σου δίπλα του,οι ζωές σας ενωμένες και το μόνο που ξέρεις είναι ότι δεν θέλεις να γυρίσεις σε αυτή την πρότερη κατάσταση γιατί ακόμα κι αν τότε σου άρεσε,τώρα όλα θα ναι διαφορετικά γιατί απλά έχεις ζήσει κοντά του και δεν θες,δεν μπορείς να το φανταστείς αλλιώς,δεν θες να είναι αλλιώς γιατί οτιδήποτε άλλο εκτός από τη ζωή δίπλα του πονάει και δεν έχει νόημα,δεν έχει χρώμα,δεν έχει γεύση και άρωμα.

Θυμάμαι μια ζωή χωρίς έρωτα,αλλά με εγωισμό.Θυμάμαι πως εκείνη την περίοδο ήμουν τόσο ικανοποιημένη με τον εαυτό μου που δεν ήθελα να χωρέσει κανένας άλλος δίπλα μου.Θυμάμαι πως τότε δεν ήξερα να αγαπάω.Θυμάμαι πως τότε ήμουν ένα παιδάκι,πιο ώριμο για την ηλικία μου από τα άλλα.
Και τώρα είμαι μια γυναίκα,πιο ώριμη για την ηλικία μου από τις άλλες.
Τώρα όμως όλα είναι αλλιώς.

Ιούλιος Βερν- "Μιχαήλ Στρογκώφ"

  Γραμμένο σε πολύ απλή γλώσσα,δε σε δυσκολεύει στην ανάγνωση ή στην κατανόηση με πολύ απλό ύφος.Άγνωστο για ποια εποχή μιλάει ο ιούλιος Βερν στο έργο του,ξερουμε όμως πως η υπόθεση διαδραματίζεται από αρχές ιουλίου μέχρι αρχές οκτώβρη.Σου δίνει την εντύπωση πως έχει γραφτεί πριν λίγα χρόνια και ακριβώς επειδή δεν αναφέρει χρονολογίες είναι πάντα επίκαιρο.
     Η υποθεση: ένα νεαρό αγόρι χρήζεται ταχυδρόμος του τσαρου της Ρωσίας με αποστολή να μεταφέρει ένα σημαντικό μήνυμα στον Μεγάλο δουκα,που βρίσκεται πολύ μακριά απο τη ρωσια.Δεν πρέπει να τον ανακαλύψουν και δεν πρέπει να αποκαλυφθεί,ακόμα κι αν συναντήσει την ίδια του τη μάνα. Το ταξίδι είναι μακρύ και δύσκολο, κι ενώ αρχικά έχει όλα τα κατάλληλα μέσα στη διάθεση του,στην πορεία το μόνο που του μένει είναι οι πιστοί του φίλοι και συνοδοιπόροι που θα τον συντροφεύουν μέχρι το τέλος της αποστολής του. Ο αγώνας του επίπονος και το αποτέλεσμα αμφίβολο.
      Ένα πολύ όμορφο μυθιστόρημα,με πολύ δράση,πολύ περιπέτεια,πολύ φαντασία που το διαβάζεις με μιαν ανάσα. Κατάλληλο για κάθε ηλικία και κάθε εποχή.

"Του κόσμου τ' άδικο"

   Είναι τόσο άδικο, είναι τόσο λάθος...Δεν μπορώ να το δεχτώ, δεν μπορώ να το συνειδητοποιήσω ούτε και να συμβιβαστώ με αυτό! Γιατί πρέπει να γίνεται έτσι;; Ποιος το αποφασίζει; Αφού δεν είναι σωστό! Δεν πρέπει να είναι....
   Γιατί να έρχεται κάποιος στη ζωή αν είναι έχει ένα τέλος που δεν του αξίζει; Ποιος το αποφασίζει; Και γιατί αφήνει τους κακούς που σκορπούν δυστυχία στο κόσμο και παίρνει τους καλούς;Και τι γίνεται με αυτούς που μένουν πίσω και θρηνούν; Ποιος μπορεί να παρηγορήσει αυτούς τους ανθρώπους;Και τι μπορεί να τους πει, άλλωστε;; Τι μπορεί να τους πει κανείς ώστε να απαλύνει τον πόνο τους και να τους βοηθήσει να ξεπεράσουν την απώλεια;
  Όταν ένας άνθρωπος χάνεται,χάνεται μαζί και ο τρόπος με τον οποίο έβλεπε και αντιμετώπιζε τον κόσμο. Ήταν μέρος του κόσμου και κάθε φορά που πεθαίνει κάποιος,ένα κομμάτι του κόσμου καταρρέει. Και δεν γίνεται να αντικατασταθεί.
Σίγουρα δημιουργούνται νέα κομμάτια,αλλά αυτά που χάνονται είναι μοναδικά και κανένας δεν μπορεί να πάρει τη θέση τους.
  Πάντα θα υπάρχει ένα κενό που θα θυμίζει πως κάποτε ζούσε ένα κομμάτι του  κόσμου, μια ψυχή, που δεν ήταν σαν τις άλλες και δεν θα βρεθεί ποτέ καμία που να της μοιάζει.Και οι υπόλοιποι κάτω στη γη ποτέ δεν θα μάθουν τι απέγινε εκείνο το κομμάτι που κάποτε αποτελούσε (μικρό ή  μεγάλο) μέρος της ζωής τους. Ποτέ δεν θα ξαναειδωθούν και ποτέ δεν θα ξαναμιλήσουν.
   Και είναι τόσο αβάσταχτο να υποστείς κάτι τέτοιο,τόσο οδυνηρό...Και είσαι πάντα μόνος σου,όσους ανθρώπους κι αν έχεις πλάι σου είσαι πάντα μόνος. Γιατί ούτε ο πόνος του διπλανού σου δεν μπορεί να σε βοηθήσει, δεν μπορεί να μειώσει τον δικό σου πόνο,τη δική σου δυστυχία,δεν μπορεί να σε κάνει να ξεχαστείς. Τίποτα δεν μπορεί, ούτε ο χρόνος. Γιατί μια απώλεια σημαντική δεν ξεχνιέται,δεν ξεπερνιέται. Η πληγή δεν κλείνει όσος καιρός κι αν περάσει. Έτσι είναι το σωστό όταν αγαπάς κάποιον : πάντα να τον θυμάσαι,ακόμα κι αν η ζωή συνεχίζεται.