Ιούλιος Βερν- "Μιχαήλ Στρογκώφ"

  Γραμμένο σε πολύ απλή γλώσσα,δε σε δυσκολεύει στην ανάγνωση ή στην κατανόηση με πολύ απλό ύφος.Άγνωστο για ποια εποχή μιλάει ο ιούλιος Βερν στο έργο του,ξερουμε όμως πως η υπόθεση διαδραματίζεται από αρχές ιουλίου μέχρι αρχές οκτώβρη.Σου δίνει την εντύπωση πως έχει γραφτεί πριν λίγα χρόνια και ακριβώς επειδή δεν αναφέρει χρονολογίες είναι πάντα επίκαιρο.
     Η υποθεση: ένα νεαρό αγόρι χρήζεται ταχυδρόμος του τσαρου της Ρωσίας με αποστολή να μεταφέρει ένα σημαντικό μήνυμα στον Μεγάλο δουκα,που βρίσκεται πολύ μακριά απο τη ρωσια.Δεν πρέπει να τον ανακαλύψουν και δεν πρέπει να αποκαλυφθεί,ακόμα κι αν συναντήσει την ίδια του τη μάνα. Το ταξίδι είναι μακρύ και δύσκολο, κι ενώ αρχικά έχει όλα τα κατάλληλα μέσα στη διάθεση του,στην πορεία το μόνο που του μένει είναι οι πιστοί του φίλοι και συνοδοιπόροι που θα τον συντροφεύουν μέχρι το τέλος της αποστολής του. Ο αγώνας του επίπονος και το αποτέλεσμα αμφίβολο.
      Ένα πολύ όμορφο μυθιστόρημα,με πολύ δράση,πολύ περιπέτεια,πολύ φαντασία που το διαβάζεις με μιαν ανάσα. Κατάλληλο για κάθε ηλικία και κάθε εποχή.

"Του κόσμου τ' άδικο"

   Είναι τόσο άδικο, είναι τόσο λάθος...Δεν μπορώ να το δεχτώ, δεν μπορώ να το συνειδητοποιήσω ούτε και να συμβιβαστώ με αυτό! Γιατί πρέπει να γίνεται έτσι;; Ποιος το αποφασίζει; Αφού δεν είναι σωστό! Δεν πρέπει να είναι....
   Γιατί να έρχεται κάποιος στη ζωή αν είναι έχει ένα τέλος που δεν του αξίζει; Ποιος το αποφασίζει; Και γιατί αφήνει τους κακούς που σκορπούν δυστυχία στο κόσμο και παίρνει τους καλούς;Και τι γίνεται με αυτούς που μένουν πίσω και θρηνούν; Ποιος μπορεί να παρηγορήσει αυτούς τους ανθρώπους;Και τι μπορεί να τους πει, άλλωστε;; Τι μπορεί να τους πει κανείς ώστε να απαλύνει τον πόνο τους και να τους βοηθήσει να ξεπεράσουν την απώλεια;
  Όταν ένας άνθρωπος χάνεται,χάνεται μαζί και ο τρόπος με τον οποίο έβλεπε και αντιμετώπιζε τον κόσμο. Ήταν μέρος του κόσμου και κάθε φορά που πεθαίνει κάποιος,ένα κομμάτι του κόσμου καταρρέει. Και δεν γίνεται να αντικατασταθεί.
Σίγουρα δημιουργούνται νέα κομμάτια,αλλά αυτά που χάνονται είναι μοναδικά και κανένας δεν μπορεί να πάρει τη θέση τους.
  Πάντα θα υπάρχει ένα κενό που θα θυμίζει πως κάποτε ζούσε ένα κομμάτι του  κόσμου, μια ψυχή, που δεν ήταν σαν τις άλλες και δεν θα βρεθεί ποτέ καμία που να της μοιάζει.Και οι υπόλοιποι κάτω στη γη ποτέ δεν θα μάθουν τι απέγινε εκείνο το κομμάτι που κάποτε αποτελούσε (μικρό ή  μεγάλο) μέρος της ζωής τους. Ποτέ δεν θα ξαναειδωθούν και ποτέ δεν θα ξαναμιλήσουν.
   Και είναι τόσο αβάσταχτο να υποστείς κάτι τέτοιο,τόσο οδυνηρό...Και είσαι πάντα μόνος σου,όσους ανθρώπους κι αν έχεις πλάι σου είσαι πάντα μόνος. Γιατί ούτε ο πόνος του διπλανού σου δεν μπορεί να σε βοηθήσει, δεν μπορεί να μειώσει τον δικό σου πόνο,τη δική σου δυστυχία,δεν μπορεί να σε κάνει να ξεχαστείς. Τίποτα δεν μπορεί, ούτε ο χρόνος. Γιατί μια απώλεια σημαντική δεν ξεχνιέται,δεν ξεπερνιέται. Η πληγή δεν κλείνει όσος καιρός κι αν περάσει. Έτσι είναι το σωστό όταν αγαπάς κάποιον : πάντα να τον θυμάσαι,ακόμα κι αν η ζωή συνεχίζεται.

Η ευτυχία είναι αυτό που περιμένουμε να 'ρθει...

Και τελικά τι χρειαζόμαστε για να είμαστε ευτυχισμένοι;; Σίγουρα όχι πλούτη και μεγαλεία,καθώς τα λεφτά δεν μπορούν να μας φέρουν την ευτυχία,παρά μόνο μια κάποια άνεση στις κινήσεις και τις επιλογές μας...
Κατά βάθος αυτό που χρειαζόμαστε,είναι λίγη παιδική αθωότητα, λίγη ανεμελιά, κάπως να ξεφεύγουμε από την πολυτάραχη καθημερινότητα μας και από τα άγχη μας...Ευτυχία είναι να βλέπεις παιδάκια να κυνηγάνε τα κύματα και να είναι γι'αυτά μια επιτυχία όταν τα καταφέρνουν..Ευτυχία είναι να σε παρασύρουν στο παιχνίδι τους και να σκέφτεσαι πόσο τυχερός είσαι που εκείνη τη συγκεκριμένη στιγμή βρίσκεσαι εκεί,κι ας βρεθείς εξαντλημένος στο τέλος της ημέρας..Ευτυχία είναι να αντικρίζεις τον κόσμο μέσα από τα μάτια τους και να ξέρεις πως το πιο μεγάλο τους άγχος είναι να χτίσουν όμορφα κάστρα στην άμμο και να σου κάνουν επίδειξη του πόσο καλά ξέρουν να κολυμπάνε...Ευτυχία είναι οι καλοκαιρινές διακοπές κοντά στα αγαπημένα σου πρόσωπα,μετά από έναν πολύ κουραστικό χειμώνα...

Ψάχνοντας την προσωπική μας Ιθάκη

     Είναι φορές που κουράζεσαι...Κουράζεσαι να προσπαθείς ακόμα και για πράγματα που ξέρεις πως αξίζουν...Κουράζεσαι,όχι γιατί δεν έχεις άλλη δύναμη,αλλά γιατί ξεχνάς...ξεχνάς πως μετράει το ταξίδι και όχι ο προορισμός...ξεχνάς πως δεν μορφώνεσαι για να βρεις μια δουλειά,μορφώνεσαι για σένα...Από την άλλη,υπάρχουν και τόσοι εκεί έξω που έχουν τη δουλειά,χωρίς να έχουν τη μόρφωση,οπότε λες ποιο το νόημα; Αλλά πάντα υπάρχει ένα νόημα. Ένα νόημα και μιαν αιτία που γίνονται όλα,ακόμα κι όταν εμείς δεν μπορούμε να το δούμε.
    Το σημαντικό είναι, όταν όλα δείχνουν να χάνουν την αξία τους και το νόημα τους και όταν εσύ ξεχνάς το λόγο που προσπαθείς να πετύχεις κάτι,αντικειμενικά ή υποκειμενικά σημαντικό και σπουδαίο,να έχεις κάποιον στο πλευρό σου που να το υπενθυμίζει,να σε ενθαρρύνει να συνεχίσεις ό,τι κάνεις και να μην τα παρατήσεις,να μην κάνεις πίσω, γιατί αυτό που θα κερδίσεις στο τέλος είναι ένα σκαλοπάτι πιο κοντά στην ανεξαρτησία σου. Στην αίσθηση ότι δεν έχεις ανάγκη κανέναν γιατί μόνη σου (ή σχεδόν μόνη σου) πάλεψες για να φτάσεις εκεί που έφτασες, για να καταφέρεις όσα έχεις καταφέρει και να αποκτήσεις όσα έχεις αποκτήσει.
    Γιατί είναι πολύ σπουδαίο ένας άνθρωπος να στηρίζεται στις δικές του δυνάμεις για να πορεύεται στη ζωή,όπως μπορεί και σε όποιο βαθμό. Είναι πολύ σπουδαίο να ξεκινάς από το μηδέν και να φτάνεις σε ένα επίπεδο όπου νιώθεις περήφανη για τον εαυτό σου και για την μέχρι τώρα πορεία σου.Να φτάνεις σε ένα επίπεδο που να ευχαριστείς όσους στάθηκαν εμπόδια στο δρόμο σου και σου έβαλαν δυσκολίες,γιατί τα ξεπέρασες όλα και μέσα από αυτά έγινες πιο ισχυρή και έμαθες πολλά πράγματα,που αν δεν ήταν αυτοί,δεν θα τα είχες μάθει,γιατί δεν θα υπήρχε κανένας να στα δείξει έστω και ασυνείδητα.
          Αυτή η προσπάθεια του ανθρώπου να είναι ελεύθερος και ανεξάρτητος,όπως όταν ζούσε στη φυσική κατάσταση,δεν σταματάει ποτέ,ακόμα κι αν η κοινωνία που έχουμε θεσπίσει για να επικοινωνούμε και να συμβιώνουμε,προσπαθεί να πετύχει το αντίθετο.

Άγνωστες οι βουλές του Κυρίου

Πόσο μικρός νιώθει κανείς μπροστά στο θάνατο; Φυσικά όχι μπροστά στον δικό του θάνατο γιατί σε αυτή την περίπτωση δεν προλαβαίνεις ούτε καν να καταλάβεις πως χάνεις τις αισθήσεις σου...Το δύσκολο είναι να έρθεις αντιμέτωπος με τον θάνατο κάποιου άλλου,κάποιου νέου,κάποιου γνωστού,κάποιου συγγενή,κάποιου δικού σου και πολύ αγαπημένου... Όλοι λίγο πολύ,όταν ακούμε για τροχαία ή άλλες καταστάσεις που έχουν ένα και το αυτό αποτέλεσμα,σκεφτόμαστε πως θα ήταν αν ήμασταν εμείς στη θέση εκείνου που έφυγε,πως θα ήταν αν ήμασταν κι εμείς εκεί,εκείνη τη συγκεκριμένη στιγμή,ή απλώς σκεφτόμαστε πως αφού δεν είναι θέμα που μας επηρεάζει άμεσα,δεν είναι κάτι που μας αφορά..."εξάλλου,εμείς προσέχουμε" ....Λες και γίνονται διακρίσεις σε αυτές τις περιπτώσεις... Λες και υπάρχουν κάποιοι που μπροστά σε αυτό το θλιβερό θέμα είναι πιο ισχυροί από κάποιους άλλους... Όταν μαθαίνεις για κάποιο γνωστό,ότι δεν είναι πια στη ζωή,περνάνε τόσες σκέψεις απο το μυαλό...τόσα ερωτήματα,συνήθως αναπάντητα,γιατί ποιος μπορεί να δώσει την σωστή ή την κατάλληλη απάντηση σε ένα τέτοιο ζήτημα;; Στη δική μου περίπτωση λοιπόν, το πόσο θα με επηρεάσει το γεγονός έχει να κάνει με το πόσο κοντά στο περιβάλλον μου βρίσκεται ή με το πόσο θλιβερό είναι το γεγονός... Ήταν όλα θέμα χρόνου; Δηλαδή αν δεν βρισκόταν σε εκείνο το σημείο,εκείνη τη συγκεκριμένη στιγμή αλλά βρισκόταν 5 λεπτά αργότερα,θα συνέβαινε το ίδιο;; Κάποια πράγματα,κάποια φαινόμενα,είναι λες και συμβαίνουν για ένα πολύ συγκεκριμένο λόγο....Το χαλάζι που πέφτει μέσα Μαϊου, το αυτοκίνητο που έτυχε να είναι εκεί τότε, το αυτοκίνητο με το οποίο έγινε το ατύχημα,η κατάσταση του οδηγού του ενός ή του άλλου οχήματος....το μοναδικό αμάξι που θα περάσει από έναν δρόμο μια καλοκαιρινή νύχτα,μόνο και μόνο για να αφαιρέσει τη ζωή ενός παιδιού...που δεν είχε προλάβει καλά καλά να κάνει όνειρα..δεν είχε προλάβει να σκεφτεί πως φαντάζεται τη ζωή του... Η ζωή καλώς ή κακώς συνεχίζεται..πάντα συνεχίζεται για αυτούς που μένουν..Στην αρχή ο πόνος είναι αβάσταχτος.Νιώθεις πως δεν υπάρχει οξυγόνο πουθενά,πως ο κόσμος δεν έχασε απλά μια στροφή,αλλά κατέρρευσε.. Νιώθεις πως όλα είναι λάθος,όλα είναι αταίριαστα...Οι γονείς,τα αδέρφια,οι σύντροφοι,οι φίλοι..Πως συνεχίζουν όλοι αυτοί; Αφού τίποτα πια δεν θα είναι το ίδιο..πάντα θα λείπει εκείνο το ένα πρόσωπο από τη ζωή τους...εκείνο το πρόσωπο που για άλλους ήταν η χαρά της ζωής,για άλλους ήταν ένα στήριγμα,ένα κομμάτι του ίδιου τους του εαυτού και για άλλους ήταν το μέλλον...Πόσο τραγελαφικό να μιλάς για μέλλον...όταν το μόνο που υπάρχει είναι το παρόν..Κι όμως όλοι κάνουμε σχέδια,ακόμα κι αν ξέρουμε πως,κατά βάθος,ο Θεός γελάει μαζί μας,επειδή είμαστε μικροί,πολύ μικροί και ανίσχυροι...ανήμποροι να κάνουμε το ο,τιδήποτε για να αλλάξουμε αυτό που έχει γραφτεί για εμάς,πριν καν γεννηθούμε. Από την άλλη,θα με ρωτήσει κάποιος,δηλαδή τι,είμαστε πιόνια σε μια σκακιέρα κι ο καθένας μας εξυπηρετεί ένα συγκεκριμένο σκοπό μπαίνοντας σε έναν συγκεκριμένο ρόλο;Όχι. είμαστε ηθοποιοί για τους οποίους δεν υπάρχει πρόβα.Πρόβα είναι η πρεμιέρα.Η πρεμιέρα της ζωής.Έχουμε μία και μοναδική ευκαιρία να παίξουμε έναν ρόλο,τον εαυτό μας.

Προεκλογικά/Μετεκλογικά Και Διαχρονικά Ερωτήματα

Στο ερώτημα "τι θα ψηφίσεις" ακούω πολλούς να λένε "θα ψηφίσω τον τάδε ή την δείνα". Στο ερώτημα πάλι "γιατί θα ψηφίσεις τον τάδε ή την δείνα" απαντάνε "γιατί έχω υποχρέωση". Τι πάει να πει "έχω υποχρέωση" ; Θα θυσιάσει δηλαδή ο καθένας τη ψήφο του,του φωνή του και την επιλογή του για ένα καλύτερο μέλλον επειδή τυχαίνει ο τάδε υποψήφιος να είναι οικογενειακός φίλος,να έχει κάνει μια εξυπηρέτηση; Που είναι η δημοκρατία που,δήθεν, έχουμε; Γιατί σίγουρα δεν είναι δημοκρατία να αναγκάζεσαι να ψηφίσεις κάποιον που δεν θες προκειμένου να αποφύγεις μια παρεξήγηση ή να επωφεληθείς κάποια άνεση στο μέλλον. Δεν είναι δημοκρατία να βάζεις υποψηφιότητα με κάποιον που έχει διαφορετική ιδεολογία από σένα και πολύ περισσότερο, να του χαρίζεις και την ψήφο σου. Δημοκρατία είναι όχι μόνο να έχεις γνώμη και να τη διατυπώνεις αλλά να μπορείς να την υποστηρίξεις και όταν χρειάζεται. Γι'αυτό,όσοι βρίσκετε σε δύσκολη θέση και δίλημμα σχετικά με το τι να ψηφίσετε,μη νοιάζεστε για το τι θα πει ο κόσμος και ο τάδε ή η δείνα. Στην τελική οι άλλοι δεν φταίνε σε τίποτα για να υποστούν μια κυβέρνηση,έναν δήμαρχο που δεν επέλεξαν αλλά τους επέβαλλαν κάποιοι άλλοι,λόγω συμφέροντος και προσωπικής ωφέλειας. Ας ξυπνήσουμε επιτέλους,ας αντικρίσουμε τα πράγματα με ρεαλισμό,υπεύθυνα και συνειδητά. Από την άλλη είναι κι εκείνοι,που δηλώνουν πως δεν τους ενδιαφέρει αυτό το θέμα. Η αδιαφορία σημαίνει συμφωνία. Η αδιαφορία σημαίνει πως είναι έρμαια του οποιουδήποτε τους επιβάλλει κάτι που,κάνει το μέλλον τους χειρότερο,γιατί πολύ απλά οι ίδιοι δεν ενδιαφέρονται να το αλλάξουν με την ψήφο τους και την άποψη τους. Όπως λέει και ο Γερμανός ποιητής Μπέρτολτ Μπρέχτ "Αυτοί που είναι εναντίον της πολιτικής είναι υπέρ της πολιτικής που τους επιβάλλεται"

Νύχτες δίχως όνομα.

Γιατί μας απογοητεύουν οι άνθρωποι;  Θέλουν να μας βλάψουν ; θέλουν να μας δουν να στεναχωριόμαστε; έχουν τέτοια κακία μέσα τους και θέλουν να κάνουν "κακό" σε κάποιο;

Βασικά,δεν μας απογοητεύουν αυτοί. Απλά εμείς σχηματίζουμε για κάποιον μια γνώμη και κάποιες φορές έχουμε και συγκεκριμένες απαιτήσεις.
Όπως το να μας αντιμετωπίζουν όπως τους αντιμετωπίζουμε κι εμείς. Αλλά αυτό δεν γίνεται,δεν μπορεί να γίνει. Δεν λειτουργούν όλοι οι άνθρωποι με τον ίδιο τρόπο και δεν είναι όλες οι σχέσεις αμοιβαίες και αμφίδρομες. Το ότι εσύ συμπαθείς κάποιον και τον σέβεσαι δεν σημαίνει πως πρέπει να σε συμπαθεί κι εκείνος ή να ενδιαφέρεται για σένα. Ίσως να γινόταν βέβαια,σε ένα παράλληλο ουτοπικό και ιδανικό σύμπαν. Στον πλανήτη γη όμως είναι λίγο πιο δύσκολο.

Γιατί οι άνθρωποι έχουν κοντή μνήμη.Δυστυχώς.