Ήρθε το τέλος...ή μήπως όχι (ακόμα) ;

 Κάποιοι άνθρωποι νομίζουν πως το να λες στον σύντροφο σου "ας χωρίσουμε" έχει την ίδια βαρύτητα με το να λες "καλημέρα" ή "ωραίος καιρός σήμερα". Μπορεί να γίνομαι σκληρή και αυστηρή και επικριτική όμως το θεωρώ αδικαιολόγητο. Και δεν δέχομαι καν σαν ελαφρυντικό πως περνούσε δύσκολα ή ότι όλοι κάνουμε λάθη. Αυτός που έχει τον χωρισμό σαν καραμέλα που τη χρησιμοποιεί όποτε θέλει είναι εγωιστής και σε μεγάλο βαθμό, αδιαφορεί για το τι νιώθει ο σύντροφος του. Γιατί αλλιώς δεν εξηγείται. Ο χωρισμός δεν είναι αστείο. Κάθε άλλο μάλιστα, για πολλούς ανθρώπους μπορεί να είναι καταστροφικό.

Και είναι τόσο  μα τόσο ψυχοφθόρο να μπαίνεις στη διαδικασία να φαντάζεσαι τη ζωή σου χωρίς εκείνον που είχες δίπλα σου μέχρι τώρα, να ξεκινάς από το 0, όμως αυτό να αποτελεί επιλογή κάποιου άλλου που δεν ξέρεις καν αν είναι όντως αυτό που πραγματικά θέλει, ή αν απλά θέλει να δοκιμάσει λίγο την τύχη του χωρίς εσένα για να δει πώς θα του πάει.

Και μετά έρχεται το πισωγύρισμα : "ξέρεις, δεν μπορώ χωρίς εσένα κι αφού εγώ δεν μπορώ θα ξαναείμαστε μαζί."  Έτσι απλά. Χωρίς ένα συγγνώμη για την ταλαιπωρία και άσχετα αν εσένα σου κόπηκε η όρεξη και την τελευταία βδομάδα δεν έβαλες μπουκιά στο στόμα σου από τη στεναχώρια και το κλάμα. Τι κι αν έχασες τον ύπνο σου και άφησες όλον τον υπόλοιπο κόσμο να υπάρχει χωρίς εσένα,λες και η καθημερινότητα δεν σε αφορά; Έλα μωρέ! Κομμάτια να γίνει, αφού σε θέλει πίσω όλα καλά κι ωραία. Θα είναι σαν να μην έγινε τίποτα....

...Μέχρι την επόμενη φορά που η κασέτα θα ξαναπαίξει από την αρχή. Και πάλι να γίνεσαι κομμάτια, πάλι να χάνεις τον ύπνο σου για να δεις που έφταιξες και πόσο άδικη υπήρξες (ασχέτως αν δεν υπήρξες άδικη τελικα) πάλι να δέχεσαι κατηγορίες που προσπαθείς να ορθοποδήσεις και να βρεις τον εαυτό σου.

Ε όχι,αυτό παραείναι άδικο για σένα.Να είσαι σε μια σχέση που κάθε τρεις και λίγο θα πρέπει να πέφτεις στα πατώματα. Να είσαι σε μια σχέση που δεν μπορείς να είσαι 100% ο εαυτός σου γιατί υπάρχουν πράγματα που ενοχλούν τον άλλον και, τι να κάνεις, ας καταπιεστείς εσύ λίγο για να φαίνονται όλα οκ και να είναι όλοι ευχαριστημένοι.

Όμως δεν πάει έτσι.Αυτές οι σχέσεις δεν αντέχουν για πολύ, όσο κι αν το παλεύουν ή νομίζουν πως το παλεύουν. Από τη στιγμή που ένας από τους δυο χάνει το δικαίωμα στην ελεύθερη και αυθόρμητη έκφραση, τότε όλο το οικοδόμημα είναι στραβό, λοξό κι ανάποδο και de facto  θα καταρρεύσει.
Και στην τελική,ας γίνουμε και λίγο εγωιστές. Γιατί να μειώνουμε τον εαυτό μας, τις πεποιθήσεις μας, τις ιδέες μας, τα θέλω μας για να είναι κάποιος άλλος ευχαριστημένος πιστεύοντας πως βρήκε αυτό που ήθελε; Και με εμάς τι γίνεται; Ποιος θα μας ευχαριστήσει εμάς όταν εμείς παραμελούμε τον εαυτό μας;

Εξάλλου, ο έρωτας, ο πραγματικός έρωτας δεν έχει καμία σχέση με όλα αυτά. Ο πραγματικός έρωτας σε συνεπαίρνει, δεν σε βάζει σε διλήμματα, δεν μειώνει την αξιοπρέπεια σου. Εκεί δεν υπάρχει εγωισμός. Κι όταν ακόμα ο ενθουσιασμός του πρώτου καιρού απομακρύνεται, αυτό που μένει είναι κάτι πιο βαθύ. Αυτό που μένει είναι ο σεβασμός,η εκτίμηση για την ψυχή και την προσωπικότητα του άλλου. Η αμοιβαία κατανόηση και υποστήριξη, το να μπαίνεις στη θέση του άλλου κάθε φορά που εκείνος νιώθει άσχημα ή κάθε φορά που εσύ σκοπεύεις να προκαλέσεις τα αρνητικά του συναισθήματα.
 Ο έρωτας και η αγάπη, αυτά που σπάνια μπορεί να συναντήσει κανείς στο ίδιο πρόσωπο δεν έχουν απαιτήσεις και προτιμήσεις, παρά δέχονται τον άλλον όπως είναι. Κι αυτό που είναι σε συμπληρώνει,αλλιώς δεν σου κάνει. Η αγάπη είναι απόλυτη,δεν δέχεται εκπτώσεις, δεν χωράνε πισωγυρίσματα και ραγίσματα του γυαλιού.


 "... ή κανείς ή κι οι δυο μαζί..."

Να ζεις, να αγαπάς και να μαθαίνεις

Να ζεις: να κάνεις λάθη, να πέφτεις, να ξανασηκώνεσαι, να αναρωτιέσαι, να βιώνεις νέες εμπειρίες, να αναθεωρείς..
Να αγαπάς: πάντα να αγαπάς,γιατί ζωή χωρίς αγάπη είναι μισή ζωή.Το ιδανικότερο; Να αγαπάς και να αγαπιέσαι ταυτόχρονα.

Να μαθαίνεις: όλα είναι εμπειρίες και όλα είναι γνώση...

Δεν γίνεται να διαβάσεις αυτό το βιβλίο και να μην σε επηρεάσει!

 Σε κάνει να βλέπεις τη ζωή από διαφορετική οπτική γωνία. Όσο απογοητευμένος κι αν νιώθεις, διαβάζοντας το βιβλίο αυτό του Μπουσκάλια, αλλάζεις. Θυμάσαι πράγματα που ήξερες αλλά δεν τους έδινες σημασία. Μαθαίνεις πράγματα που δεν ήξερες,για τον εαυτό σου, για τους άλλους, για τον κόσμο γύρω σου.
Ένα βιβλίο τόσο απλά γραμμένο, και τόσο εντυπωσιακό. Ένα βιβλίο σύμβουλος για κάθε περίσταση της ζωής, για κάθε εποχή και για κάθε ηλικία.
Σου φτιάχνει τη διάθεση, σε γεμίζει με αποφασιστικότητα, αισιοδοξία, πυγμή, θάρρος. Σε παρακινεί να βρεις τον εαυτό σου, να παλέψεις για αυτά που θες, να διεκδικήσεις τα δικαιώματα που σου ανήκουν, να νιώθεις πάντα ελεύθερος και όχι καταπιεσμένος.

Η ζωή είναι μικρή και είναι θλιβερό να την σπαταλάμε δεξιά και αριστερά για πράγματα ανούσια και όχι για τα σημαντικά,δηλαδή για αυτά που μας κάνουν ευτυχισμένους και ολοκληρωμένους. Πρέπει να παίρνουμε το μέλλον μας στα χέρια μας και να μην αφήνουμε τον καιρό να περνάει έτσι, άχρωμα, άγευστα. Εμείς είμαστε αυτοί που πρέπει να δίνουμε χρώμα και γεύσεις και όχι να περιμένουμε από κάποιον άλλον να το κάνει για εμάς, όσο σημαντικό κι αν θεωρούμε αυτόν τον άλλον. Δεν πρέπει να στηρίζουμε την ευτυχία μας στους άλλους, ούτε να εξαρτάται η διάθεση μας από τη δική τους.
Να δημιουργούμε και να επιδιώκουμε τις εμπειρίες και κατά συνέπεια τις αναμνήσεις που θέλουμε να έχουμε και να θυμόμαστε.
 ΤΏΡΑ είναι η πιο κατάλληλη στιγμή για να ζήσουμε.
Το χθες έχει φύγει και το αύριο είναι αβέβαιο. Μόνο το ΤΩΡΑ έχουμε.

Μαουτχάουζεν--Ιωάννης Καμπανέλλης

Η ιστορία που αφηγείται ο Ιάκωβος Καμπανέλλης δεν μοιάζει με καμιά άλλη. Δεν είναι ρομάντζο, ούτε μυθιστόρημα, ούτε κάποια φανταστική ιστορία.  Πρόκειται για μια πραγματική ιστορία. Αρχικά το βιβλίο είχε τη μορφή σκόρπιων σημειώσεων και πέρασαν 50 χρόνια (1945-1995) , όπως μας εξηγεί ο συγγραφέας, ώσπου να αποκτήσει την έντυπη μορφή που έχουμε στα χέρια μας. Το έργο αυτό αποτελεί μια από τις πιο σημαντικές προσωπικές μαρτυρίες για τα εγκλήματα και τα βασανιστήρια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.

            Ο συγγραφέας με τρόπο απλό περιγράφει την ωμή και τραγική πραγματικότητα που επικρατούσε κατά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου (1943-1945) στα στρατόπεδα συγκεντρώσεως και εξοντώσεως και πιο συγκεκριμένα στο Μαουτχάουζεν όπου αιχμάλωτος βρισκόταν και ο ίδιος. Μας εξιστορεί με κάθε λεπτομέρεια μέχρι ποιου σημείου κτηνωδίας μπορεί να φτάσει ο άνθρωπος προκειμένου, αρχικά, να επιβιώσει και αφετέρου να κερδίσει τίτλους και στιγμές δόξας.
           

            Στο βιβλίο διαβάζουμε περιστατικά που ξεπερνάνε κάθε φαντασία και λογική. Πώς αλλιώς θα μπορούσε νοήμων άνθρωπος να κατανοήσει τα όσα λάμβαναν χώρα τότε που θριάμβευε το Ναζιστικό Κίνημα του Χίτλερ;  «Δουλειά τους» οι Ες-Ες χαρακτήριζαν τον τρόπο με τον οποίο θα σκότωναν μεγαλύτερο αριθμό ανθρώπων σε σύντομο χρονικό διάστημα. «Δουλειά τους» ήταν να ανταγωνίζονται  ο ένας τον άλλον και νικητής να είναι εκείνος που θα φερθεί πιο απάνθρωπα, πιο ανελέητα από όλους. «Δουλειά τους» ήταν να γίνουν εκτελεστικά όργανα στο πιο απεχθές έγκλημα που γράφτηκε ποτέ στην Παγκόσμια Ιστορία.

            Άνθρωποι που βασανίστηκαν με κάθε δυνατό τρόπο και δίχως  οίκτο, απλά και μόνο επειδή έτυχε να γεννηθούν σε κάποιο άλλο μέρος του πλανήτη και όχι στην Γερμανία. Εκατομμύρια άνθρωποι που έχασαν τη ζωή τους χωρίς λόγο και αιτία, απλά και μόνο επειδή κάποιος αποφάσισε να πάρει στα χέρια του τη μοίρα της ανθρωπότητας και να το παίξει ηγέτης.

Άπειρα τα ερωτήματα στα οποία δεν υπάρχουν πολλές απαντήσεις, αλλά κι αυτές ακόμη που υπάρχουν δεν είναι αρκετές, δεν φτάνουν για να δώσουν κάποια σαφή και ικανοποιητική εξήγηση.

Μπορεί να έχει περάσει περισσότερο από μισός αιώνας από το τέλος εκείνου του πολέμου, ωστόσο τα αποκαΐδια της στάχτης του Φασισμού και του Ναζισμού δεν έχουν εξαλειφθεί  τελείως. Και δεν υπάρχει χειρότερο για το μέλλον και τη μοίρα κάθε λαού, από το να μην διδάσκεται απ’ την ιστορία του…

Τι είπε στ' αλήθεια ο Γιουνγκ--- Ε.Α. Μπένετ

  Στο βιβλίο αυτό εισάγεται ο αναγνώστης στις βασικές θεωρίες του Γιουνγκ, όπως είναι η θεωρία του για τα αρχέτυπα, για την συνειδητή και ασυνείδητη ψυχική δραστηριότητα, καθώς επίσης και για τον κόσμο των ονείρων. Μέσα από αυτό το βιβλίο, κατανοεί κανείς κάποια σημεία της σχέσης του Γιουνγκ με τον Φρόιντ για την οποία πολλά έχουν ειπωθεί κι άλλα τόσα έχουν γραφτεί.
Το σημαντικό είναι πως ο συγγραφέας δεν είναι απλά ένας μεταγενέστερος μελετητής του σπουδαίου αυτού ψυχολόγου και ψυχαναλυτή, αλλά υπήρξε και προσωπικός του φίλος, γεγονός που προσδίδει περισσότερη εγκυρότητα στα όσα γράφει.
 Αυτό που χαρακτηρίζει τον Γιουνγκ,καθώς επίσης και αυτό που τον αποστασιοποιεί από την φροϋδική σχολή είναι το ότι δεν υπήρξε τόσο απόλυτος στις θέσεις που υποστήριζε αλλά υπήρξε διαλλακτικός και πάντα θετικός στο να επαναπροσδιορίσει τις αντιλήψεις και θεωρίες του, όποτε το έκρινε απαραίτητο για την πορεία της ψυχανάλυσης. Σε αντίθεση, ο  Φρόιντ υπήρξε δογματικός σε  ό,τι πρέσβευε, κάτι που είχε ως αποτέλεσμα την ρήξη ανάμεσα στον ίδιο και τον Γιουνγκ. Ο Φρόιντ αναγνώριζε την ευφυΐα  και την οξύνοια του Γιουνγκ, όμως αυτό που δεν μπορούσε να του συγχωρέσει είναι πως δεν αποδεχόταν τις θεωρίες για το οιδιπόδειο σύμπλεγμα και την βρεφική σεξουαλικότητα.
  Το βιβλίο είναι ενδιαφέρον γιατί είναι γραμμένο σε γλώσσα απλή και όχι ιδιαίτερα επιστημονική, έτσι ώστε να μπορεί να το απολαύσει οποιοσδήποτε αναγνώστης χωρίς να έχει γνώσεις ή πτυχία ψυχολογίας. Τέλος, διαβάζοντάς το, κατανοούμε βασικές θεωρίες της ψυχολογίας και ταυτόχρονα μαθαίνουμε πράγματα για τον εσωτερικό μας κόσμο που πιθανώς αγνοούσαμε, ή δεν είχαμε ποτέ συνειδητοποιήσει πως υπάρχουν.
 

" Ο φτωχούλης του Θεού" -- Νίκος Καζαντζάκης

  Συγγραφέας που έχει παρεξηγηθεί, κατηγορηθεί, παρερμηνευτεί. Συγγραφέας που εύκολα διαβάζεται και δύσκολα κατανοείται. Συγγραφέας, από τους πιο σημαντικούς παγκοσμίως, από τους θεμελιωτές των γραμμάτων και της λογοτεχνίας. Ο πιο πολυμεταφρασμένος συγγραφέας παγκοσμίως, ποιητής, στοχαστής, φιλόσοφος, πεζογράφος, δοκιμιογράφος, μεταφραστής, κριτικός, δημοσιογράφος κ.α.
  Ο λόγος για τον Νίκο Καζαντζάκη που έχει κατηγορηθεί ως άθεος, ως μηδενιστής- είναι γνωστή άλλωστε η επίδραση που άσκησε σε αυτόν ο Φρειδερίκος Νίτσε. Ωστόσο είναι λίγα τα έργα του στα οποία δεν συναντάμε το θρησκευτικό στοιχείο.
  Ο Καζαντζάκης βάζει τους ήρωες του( "βίος και πολιτεία του Αλ. Ζορμπά" , " ο φτωχούλης του θεού", Ο χριστός ξανασταυρώνεται"κ.α) να παλεύουν με τους δαίμονές τους προκειμένου να πλησιάσουν, να έχουν άμεση επικοινωνία με τον Θεό.
Στο έργο του Καζαντζάκη "ο φτωχούλης του Θεού¨" συναντάμε τον Φραγκίσκο της Ασίζης, ο οποίος απαρνιέται κάθε τι σίγουρο και σταθερό (το πατρικό του, τους γονείς του, την περιουσία του) για να κηρύττει την Τέλεια Αγάπη,την τέλεια φτώχεια, την τέλεια απλότητα. Με τον τρόπο αυτό νιώθει πως είναι πιο κοντά στον Θεό και προσπαθεί να κερδίσει την επίγεια ευτυχία, ωστόσο απαρνιέται κάθε τι που τον κάνει να νιώθει ευχάριστα. Ο δρόμος που επιλέγει είναι σκληρός και επώδυνος, επιλέγει την ζητιανιά για να επιβιώσει, επιλέγει να ζει άστεγος και ξυπόλητος. Ταξιδεύει για να κηρύξει την αγάπη και την ειρήνη και νιώθει πως είναι χρέος του να προστατεύσει τους ανθρώπους από τον δρόμο που οδηγεί στην Κόλαση και ταυτόχρονα, χρέος του να τους οδηγήσει "στην Παράδεισο": " στα πέρατα της γης ένας να σκοτωθεί, εσύ σκοτώνεσαι. Στα πέρατα της γης να σωθεί ένας, εσύ σώζεσαι."
Ποιος είναι λοιπόν ο πιο κατάλληλος,ο πιο σωστός δρόμος για να έρθουμε πιο κοντά στον Θεό; Απάντηση δεν υπάρχει και κανείς δεν μπορείς να μας ορίσει ποιον δρόμο πρέπει να ακολουθήσουμε, παρά μόνο η καρδιά μας.
Ο θεός δεν βρίσκεται στις εκκλησίες, αλλά μέσα μας.

Ο Νίτσε και η αιώνια επιστροφή

Όλοι μας έχουμε αναρωτηθεί πώς θα ήταν η ζωή μας αν τα πράγματα, αν η καθημερινότητά μας δεν ήταν όπως ακριβώς είναι. Έχουμε αναρωτηθεί τι θα συνέβαινε αν κάτι, φαινομενικά ασήμαντο, γινόταν αλλιώς. Πολλές φορές, όταν πρόκειται για μια τυχαία συνάντηση λέμε "δεν θα συναντούσα τον τάδε ή την τάδε, αν περνούσα από αυτό το συγκεκριμένο σημείο 1 λεπτό νωρίτερα ή 1 λεπτό αργότερα. Σε μια ακόμη πιο θλιβερή περίπτωση, όπως αυτή των τροχαίων, σκεφτόμαστε " δεν θα είχε πάθει τίποτα αν δεν βρισκόταν στο λάθος μέρος τη λάθος στιγμή ή αν φορούσε κράνος, ζώνη κτλ"

Ο Νίτσε στο έργο του "Χαρούμενη Επιστήμη" (1882) μας δίνει μια εικόνα της έννοιας της αιώνιας επιστροφής :
" τι θα γινόταν αν κάποια μέρα 'η νύχτα ένας δαίμονας γλιστρούσε σαν τον κλέφτη στο κατόπι σου μες στην πιο κατάμονη μοναξιά σου και σου 'λεγε: "αυτήν τη ζωή, όπως τη ζεις τώρα κι όπως την έζησες, θα πρέπει να τη ζήσεις ξανά, κι άλλη μια, κι άλλες αμέτρητες φορές. Και τίποτα καινούριο δεν θα συμβεί, παρά κάθε πόνος και κάθε χαρά και κάθε σκέψη κι αναστεναγμός, και καθετί ανείπωτα μικρό ή μεγάλο στη ζωή σου θα πρέπει να επιστρέψει σ' εσένα, όλα με την ίδια σειρά κ αλληλουχία- ακόμα κι αυτή η αράχνη κι αυτό το φεγγαρόφωτο ανάμεσα στα δέντρα, κι αυτή ακόμα η στιγμή, κι εγώ ο ίδιος.Η αιώνια κλεψύδρα της ύπαρξης γυρίζει πάνω κάτω, ξανά και ξανά, κι εσύ μαζί της, ένας κόκκος σκόνης!" "

Επίσης, στον Ζαρατούστρα του Νίτσε συναντάμε την εξής φράση : " όχι μια καινούρια ζωή ή μια παρόμοια ζωή ή μια άλλη ζωή, αλλά αυτή η ζωή ίδια κι απαράλλαχτη"

Η βασική ιδέα που θέλει να προβάλλει ο Νίτσε με την αιώνια επιστροφή είναι η ενδοσκόπηση του καθενός στον εαυτό του, προκείμενου να καταλάβει πόσο ευχαριστημένος είναι με τη ζωή του,δηλαδή με τις επιλογές που κάνει και με τον τρόπο που επιλέγει να ζει και να διαμορφώνει την καθημερινότητα του.Αν μας δινόταν μια δεύτερη ευκαιρία στη ζωή,τι θα αλλάζαμε και τι θα κρατούσαμε ίδιο; Αν τα αλλάζαμε όλα,τότε είμαστε δυστυχισμένοι και δεν έχουμε βρει κανένα νόημα στη ζωή. Αν πάλι δεν αλλάζαμε τίποτα, τότε σίγουρα είμαστε σε καλό δρόμο γιατί σημαίνει πως είμαστε ευτυχισμένοι και κάνουμε σωστές επιλογές για τις οποίες δεν χρειάζεται να μετανιώνουμε. Ωστόσο, κανένας δεν έχει δεύτερη ευκαιρία στη ζωή και όλοι είμαστε αυτοί που είμαστε και κάνουμε τη ζωή που κάνουμε. Αν κάτι στη ζωή μας γινόταν διαφορετικά,τότε τίποτα πια σε αυτήν δεν θα ήταν ίδιο, με τον ίδιο τρόπο που κι εμείς δεν θα ήμασταν ίδιοι αλλά κάποιοι άλλοι, εντελώς διαφορετικοί από αυτό που είμαστε τώρα. Το καθετί που ζούμε, όσο ανείπωτα μικρό κ αν φαίνεται ή όντως είναι, διαμορφώνει την προσωπικότητα μας με τρόπο που εμείς δεν αντιλαμβανόμαστε συνήθως.
Ο Νίτσε μας συμβουλεύει να γίνουμε αυτό που είμαστε, να είμαστε γενναιόδωροι με τις δυνατότητες μας και να δεχόμαστε τη ζωή όπως ακριβώς είναι κι όχι απλά να την αντέχουμε ως κάτι αναγκαίο αλλά να την αγαπάμε επειδή είναι αυτή που είναι (Amor fati)

"Εκατό Χρόνια Μοναξιά" - Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες

Έργο μελαγχολικό ιδιαίτερα στο τέλος,με εντονότερο των άλλων στοιχείων τη μοναξιά αλλά και την απομόνωση που επιλέγει ο συγγραφέας για τους πρωταγωνιστές. Απομόνωση,τόσο από τον υπόλοιπο κόσμο του χωριού (αλλά και του ίδιου του χωριού από τα υπόλοιπα) όσο και από τα συγγενικά τους πρόσωπα, με τα οποία περνάνε την καθημερινότητα τους, συγκατοικούν στο ίδιο σπίτι,μοιράζονται σχεδόν τις ίδιες εμπειρίες τις οποίες όμως ο καθένας βιώνει με τον δικό του ξεχωριστό τρόπο. Η μοναξιά λοιπόν χαρακτηρίζει τους χαρακτήρες, η οποία γίνεται αντιληπτή σε αυτούς μόνο όταν φύγει από  κοντά τους το πιο κοντινό πρόσωπο,άντρας,αδελφός,αδελφή,γιαγιά,προγιαγιά. Και γίνεται αντιληπτή περισσότερο επειδή όλη τη ζωή τους την περνούσαν επιλέγοντας να κρατούν κακία και απόσταση από  το πρόσωπο αυτό που όταν πια χάνεται, προκαλεί νοσταλγία και αφήνει ένα κενό.

Ο έρωτας στο μυθιστόρημα του Μάρκες,δεν έχει καμία σχέση με τον έρωτα που εμφανίζεται στα κλασικά και μη μυθιστορήματα. Αντιθέτως έχει μια πολύ ιδιαίτερη μορφή, όπως άλλωστε ιδιαίτερο είναι και το έργο του Μάρκες καθώς σε τίποτα δεν θυμίζει και δεν μοιάζει με άλλα έργα της εποχής του, ακόμη πριν ή μετά, αλλά αποτελεί τον λόγο που το 1982 ο συγγραφέας κέρδισε το Νόμπελ Λογοτεχνίας. Ο έρωτας λοιπόν, εμφανίζεται ως παράνομος με την έννοια της μοιχείας, καταδικασμένος με την έννοια του απαγορευμένου,κάτι που τον καθιστά και ανολοκλήρωτο και, το πιο παράδοξο, θεωρητικά αιμομικτικό, αν συλλογιστεί κανείς πως οι άντρες της οικογένειας δεν υπολογίζουν τη συγγένεια μπροστά στο πάθος τους για την θεία τους συνήθως. Στην περίπτωση  όμως του Χοσέ Αρκάδιο, το πάθος του για την γυναίκα που μεγάλωσε σαν αδερφή του στο ίδιο σπίτι που μεγάλωσε κ αυτός, με την ίδια μάνα με την οποία μεγάλωσε κ αυτός, τον αναγκάζει να ζει αποκλεισμένος από την οικογένειά του, αφού η αγάπη αυτή θεωρήθηκε ντροπιαστική. Έτσι ο έρωτας δεν γνωρίζει ποτέ την ικανοποίηση που του αρμόζει παίρνοντας έτσι μυθικές διαστάσεις.

Άλλο χαρακτηριστικό στοιχείο του Μαρκές είναι αυτό του πολέμου, του αιώνια μάταιου πολέμου από όπου κανείς δεν βγαίνει νικητής παρά μόνο χαμένος. Η σύλληψη όμως της σκέψης αυτής έρχεται μόνο όταν τα χρόνια έχουν περάσει και ο συνταγματάρχης σκέφτεται τα πεπραγμένα του, τα ιδανικά για τα οποία πάλεψε, την ευτυχία που ποτέ δεν γνώρισε όντας απασχολημένος με το να παίρνει ζωές αλλά και να δημιουργεί, μέσα από τις πολυάριθμες συνουσίες του με διάφορες γυναίκες που βρέθηκαν στο πέρασμα του, αποτέλεσμα των οποίων ήταν 17 γιοι που για λίγο μόνο διασταυρώθηκαν.

Όλα αυτά λοιπόν σε ένα αποκομμένο από τον πολιτισμό χωριό,το Μακόντο,που βρίσκεται σε κάποια μεριά της Καραϊβικής. Ο Μάρκες εξιστορεί τις ζωές μιας παράξενης και ιδιότυπης, από κάθε άποψη, οικογένειας, των Μπουενδία, αλλά και όσων άλλων σχετίζονται με αυτούς. Ιστορίες ασυνήθιστες που προκαλούν το ενδιαφέρον του αναγνώστη καθώς κινούνται στη σφαίρα του πραγματικού και του εξωπραγματικού, διατηρώντας ωστόσο τον ρεαλιστικό τόνο που χαρακτηρίζει την αφήγηση του Μάρκες. Έργο που αποτελεί κατηγορία από μόνο του ακριβώς επειδή ο συγγραφέας καταφέρνει να συνδέσει τα καθημερινά, τα απλά και τα λογικά με τα μυθολογικά,φανταστικά και εξωπραγματικά περιστατικά.

Είν' η ζωή μικρές στιγμές, και τίποτ' άλλο...

     Πιστεύω ακράδαντα πως η ζωή έχει τη γεύση που της δίνουμε εμείς οι ίδιοι κι αυτό, γιατί είναι καθαρά δική μας επιλογή το αν θα στεναχωρηθούμε για τις προσωρινές ατυχίες μας ή αν θα χαρούμε για όλα τα πολύτιμα που απολαμβάνουμε εμείς κι άλλοι τα ονειρεύονται. Μόνο τα πολύ σοβαρά προβλήματα υγείας πρέπει να μας στεναχωρούν, αλλά ακόμα κι αυτά μέχρι ενός βαθμού γιατί, παράλληλα, έχουν ρόλο να μας υπενθυμίζουν πόσο σπάνιο και ιδιαίτερο δώρο είναι η ζωή, που δεν έχουν όλοι την ευκαιρία να απολαύσουν όπως θα ήθελαν.

   Φυσικά, η απώλεια αγαπημένου προσώπου είναι εξίσου μια κατάσταση που δύσκολα ξεπερνιέται, πολλές φορές και καθόλου, ωστόσο η συνήθεια έχει μεγάλη δύναμη και ο χρόνος είναι ο καλύτερος γιατρός και, μαζί με την ίδια τη ζωή, ο καλύτερος δάσκαλος.

   Έχουμε αμέτρητους λόγους να χαιρόμαστε, και σίγουρα μπορούμε να βρούμε κ άλλους τόσους για να λυπόμαστε, όμως οι λόγοι χαράς είναι αυτοί που πρέπει να νοηματοδοτούν τη ζωή μας.

   Αν και ξέρουμε τον απρόβλεπτο χαρακτήρα της ζωής έχουμε πάντα την πεποίθηση πως οι συμφορές και οι ατυχίες δεν αφορούν εμάς , διότι εμείς είμαστε καλοί άνθρωποι και δεν μας αξίζει να υποφέρουμε, λες και όλοι αυτοί οι άνθρωποι που γεννιούνται σε εμπόλεμη ζώνη και δεν έχουν ούτε καν νερό και φαγητό, έχουν κάνει τα σοβαρότερα και πιο καταδικαστέα εγκλήματα. Λες και όλοι εκείνοι που δεν μπορούν να απολαύσουν τα δικαιώματα που έχουν απλώς και μόνο ως άνθρωποι, είναι ένοχοι. Λες και ο θεός κάνει διακρίσεις, λες και η αδικία επιλέγει πάντα τους πιο αδύναμους.

 Γι' αυτό λοιπόν, προς τι η μιζέρια και η μελαγχολία; Όσο δεν κινδυνεύουμε, όσο έχουμε κοντά μας ανθρώπους που μας αγαπάνε και μας νοιάζονται και δεν είμαστε μόνοι σε μια απέραντη ζούγκλα, όσο το μέλλον μας προβλέπεται ευοίωνο...ας το χαρούμε! Ας το απολαύσουμε! Η ζωή είναι απλά στιγμές και ο κάθε άνθρωπος αποτελεί μια απειροελάχιστη κουκίδα στην απεραντότητα του σύμπαντος, στην αιωνιότητα. Ας προσπαθήσουμε να κάνουμε την κουκίδα αυτή πιο φωτεινή, ας της δώσουμε περιεχόμενο και ποιότητα, αφού δεν μπορούμε να της δώσουμε διάρκεια.

Είναι τόσο απλό να δίνουμε και να παίρνουμε μηνύματα, μαθήματα, συμπεριφορές ανθρωπιάς και θα ήταν κάτι τόσο όμορφο και λογικό σ' έναν κόσμο σκληρό! Όμως πολλοί το ξεχνάμε όντας απασχολημένοι με οτιδήποτε άλλο...μικρότερης σημασίας...

"Μπροστά στον σταυρό που κουβαλά κάποιος άλλος, σιωπηρά και καρτερικά, το δικό σου βάσανο είναι σταυρουδάκι βαφτιστικό" Αύγουστος Κορτώ

" Άλλαξε τη ζωή σου σήμερα. Μη στοιχηματίζεις στο μέλλον, ενέργησε τώρα χωρίς καθυστέρηση" Simone De Beauvoir

   

     Για να εξασφαλίσουμε ένα όμορφο μέλλον όπως το ονειρευόμαστε και το επιθυμούμε, χρειάζεται να έχουμε δημιουργήσει ένα όμορφο παρόν, αφού είναι αυτό στο οποίο ζούμε. Γι'αυτό πρέπει κάθε μέρα να κάνουμε αυτά που μας προσφέρουν ευχαρίστηση, προκειμένου να μη μετανιώσουμε στις μέρες που θα έρθουν για όλα αυτά που θα μπορούσαμε να είχαμε κάνει και δεν τα κάναμε. Φυσικά υπάρχουν πολλά για τα οποία δεν έχουμε (αυτή τη στιγμή) τη δυνατότητα, σε κάποια όμως πράγματα είναι στη δική μας ευχέρεια να επιδιώξουμε να δημιουργήσουμε τις κατάλληλες προϋποθέσεις ώστε να το πετύχουμε.
     Σίγουρα οι επιδιώξεις αυτές δεν θα είναι όλες ευχάριστες, όμως ακόμα κι αυτές θεωρούνται εμπειρίες. Άλλωστε,Το σημαντικό είναι να μαθαίνουμε να κερδίζουμε γνώσεις έτσι ώστε κάθε φορά να μας είναι πιο εύκολο να ξεπερνάμε τις δυσκολίες και να επικεντρωνόμαστε στα ουσιαστικά που αποκτάμε.

    Μόνο μια φορά ζούμε και η ζωή μας δεν είναι πρόβα, δεν είναι δοκιμή, είναι η ίδια η παράσταση, η ίδια η δοκιμασία. Γι'αυτό, είναι κρίμα να αναλώνουμε τους εαυτούς μας σε πράγματα ευτελή που δεν μας ωφελούν, όταν έχει κανείς τόσα άλλα σπουδαία να ασχοληθεί. 

Τι όμορφη που είναι η γνωριμία και η σχέση με τη φύση!

 Επιπλέον ,είναι τόσο σπουδαίο να καταπιάνεται κανείς με τα σπουδαία πνεύματα όλων των εποχών που, κατά ένα τρόπο, είναι σχεδόν βέβαιο πως θα αλλάξει συθέμελα η αντίληψη του για τον κόσμο που μας περιβάλλει, ακόμα και για αυτά που δεν είναι ορατά.
  Από τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη μέχρι τον Αϊνστάιν και από τον Ιπποκράτη  και τον Ασκληπιό μέχρι τον Φρόϋντ, έχει τόσα κανείς να ερευνήσει και πάνω σε αυτά να συλλογιστεί που αναρωτιέμαι, αν θα καταφέρει να μείνει ανεπηρέαστος στην τόση ευφυΐα και αν θα καταφέρει να επιθυμεί μετά την επαφή του με τη φιλοσοφία τα ίδια που επιθυμούσε και πριν. Όπως λέει και ο Χομπς, η πορεία προς την ευδαιμονία είναι μια διαρκής και αγωνιώδης αναζήτηση, ένας συνεχής αγώνας δρόμου τον οποίο εγκαταλείπεις μόνο όταν πεθαίνεις.

    Γι' αυτό είναι δύσκολο να κατακτήσει κανείς ολοκληρωτικά την ευτυχία και να υποστηρίζει πως δεν του λείπει κάτι άλλο, ωστόσο το σημαντικό είναι να μπορούμε να διακρίνουμε τις στιγμές ευτυχίας που πραγματικά βιώνουμε και κοιτώντας τα χρόνια που πέρασαν να έχουμε πολύ λίγα για τα οποία μετανιώνουμε και πάρα πολλά για τα οποία χαιρόμαστε και θα ζούσαμε ξανά  όπως ακριβώς τα ζήσαμε.

"Η μεγαλύτερη σοφία είναι να κάνεις υπέρτατο στόχο της ζωής την απόλαυση του παρόντος,γιατί αυτή είναι η μόνη πραγματικότητα, ενώ όλα τα άλλα είναι παιχνίδια του νου"
Άρθουρ Σοπενάουερ

Αδερφές ψυχές

   Υπάρχουν μερικοί άνθρωποι, τους οποίους γνώρισες σε μια αθώα ηλικία και πορευθήκατε μαζί για μεγάλο διάστημα, όμως κάποια στιγμή οι δρόμοι σας χωρίστηκαν. Από αυτούς, έχεις πολύ δυνατές αναμνήσεις γιατί δυνατές ήταν και οι στιγμές που ζήσατε, τα κοινά βιώματα που έχετε, οι εμπειρίες. Έτσι είναι αδύνατον να τους σκέφτεσαι και να μην νοσταλγείς τα χρόνια εκείνα που πέρασαν, τα τόσο αθώα, τόσο ήρεμα και παράλληλα έντονα. Αυτοί οι άνθρωποι είναι οι παιδικοί μας φίλοι, κ ακόμα κ όταν τίποτα άλλο πια δεν θα μας δένει, αρκεί αυτό για να ξανάρθουμε κοντά. Δεν συμβαίνει πάντα, γιατί σε διάφορες περιπτώσεις και θέματα οι άνθρωποι αλλάζουν και η προσωπικότητα, η συμπεριφορά και ο χαρακτήρας τους διαμορφώνεται σύμφωνα με τα ερεθίσματα που προσλαμβάνουν από το εκάστοτε εξωτερικό περιβάλλον.

  Ωστόσο, κάποιες ψυχές διατηρούν αυτό που ήταν κάποτε, τότε που ακόμα δεν μπορούσαν να συνειδητοποιήσουν την σημαντικότητα πολλών καταστάσεων μέσα στο επιφανειακό του κόσμου. Έτσι, εφόσον μια φορά δέθηκαν και κόλλησαν, εν δυνάμει θα είναι πάντα δεμένες, μπορεί όχι πια σαν ένα, σίγουρα θα τους ενώνει αυτή η παιδική αθωότητα και αυτή η αγάπη, η κατανόηση, οι κοινές ανησυχίες, τα κοινά ενδιαφέροντα, η κοινή οπτική για τον χαοτικό κόσμο που ζούμε.
 
    Πάντα θα βρίσκεται σε αυτούς τους ανθρώπους ένα κομμάτι του εαυτού μας, της ψυχής μας που δεν θα υπάρχει πουθενά αλλού και κανείς άλλος δεν θα μπορεί να καταλάβει αυτό το δέσιμο, όσα χρόνια κ αν περάσουν, όσο πολύ κ αν έχουν απομακρυνθεί οι ζωές.

  Κι όταν πια συναντιόμαστε ξανά μεγάλοι, είναι τόσο εύκολο να ξαναμοιραστούμε όνειρα μικρά και μεγάλα, όπως τα όνειρα που κάναμε όταν ήμασταν έφηβοι για μια ζωή στρωμένη με ροδοπέταλα, και είναι τόσο εύκολο να μοιραζόμαστε το οτιδήποτε, λες και δεν χαθήκαμε ποτέ, λες και δεν σταμάτησε ποτέ η εμπιστοσύνη να υπάρχει.

  Και είναι τόσο όμορφο αυτό το συναίσθημα, να ξέρεις ότι κάπου στη γη έχεις δυο καλούς φίλους, που γνωρίζεστε από τα μικρά σας βήματα και θα είστε πάντα εκεί ο ένας για τον άλλον, όσα χιλιόμετρα κ αν σας χωρίζουν, όσο διαφορετικές κι αν είναι πια οι ζωές σας, θα είστε πάντα εκεί, σαν αδερφές ψυχές. Όπως παλιά.
  

"Και σμίγουν και χωρίζουν οι άνθρωποι και δεν παίρνουν τίποτε ο ένας από τον άλλον,γιατί ο έρωτας είναι ο πιο δύσκολος δρόμος να γνωριστούν" Τάσος Λειβαδίτης

  Βλέπω γύρω μου και παρατηρώ, κάποια ζευγάρια που με κάνουν να αναρωτιέμαι γιατί είναι (ακόμα) μαζί. Από τη μία βέβαια δεν μου πέφτει λόγος. Από την άλλη, είναι πολύ ενδιαφέρον από ψυχολογικής άποψης, να ερευνήσει κανείς ένα τέτοιο ζήτημα. Έρχομαι σε επαφή λοιπόν με τέτοια ζευγάρια, και δεν βρίσκω σε αυτούς τίποτα που να θυμίζει άνθρωπο ευτυχισμένο ή, έστω,άνθρωπο που να είναι σε μια σχέση που του αρέσει. Αντιθέτως, βλέπω ως επί το πλείστον  ζευγάρια, των οποίων η σχέση έχει τα σημαντικότερα προβλήματα. Δηλαδή, δεν υπάρχει επικοινωνία, δεν υπάρχει σεβασμός, δεν υπάρχει εκτίμηση...
  Και μου προκύπτουν τα εξής ερωτήματα : γιατί κάποιος να παραμένει σε μια κατάσταση, στην οποιαδήποτε κατάσταση, στην οποιαδήποτε σχέση, όταν, όχι μόνο δεν γίνεται η ζωή του καλύτερη, αλλά έχει και περισσότερα προβλήματα,εφόσον έχει πιο πολλά νεύρα και πιο πολλές εντάσεις; Πώς μια σχέση μπορεί να υπάρξει όταν τουλάχιστον ο ένας εκ των δύο δεν είναι ειλικρινής όσον αφορά τα συναισθήματα του; Τι νόημα έχει να είσαι σε μια τέτοια σχέση όταν δεν μπορείς, ή δεν θες, να είσαι ο εαυτός σου;
  Όλοι αναζητούμε την αποδοχή. Όλοι επιθυμούμε να γινόμαστε αποδεκτοί με τις όποιες ατέλειες έχουμε και με τα όποια λάθη κάνουμε. Μια ιδανική σχέση θα μπορούσε να είναι αυτή στην οποία ο άλλος μας αποδέχεται και τον αποδεχόμαστε κ εμείς, γιατί μας αρέσει όπως είναι. Διότι, δεν είναι λογικό να καθόμαστε με έναν άνθρωπο πιστεύοντας ότι στην πορεία θα αλλάξει και θα έρθει στα "μέτρα" μας. Το θέμα είναι η εκάστοτε σχέση να μας κάνει χαρούμενους, να μπορούμε να δεχόμαστε και να προσφέρουμε. Ακόμα κι αν ένας από τους δύο καταπιέζεται η σχέση έχει αποτύχει εφόσον καταπίεση, σημαίνει πως δεν υπάρχει ελεύθερη έκφραση,δεν υπάρχει αυθορμητισμός και πολύ περισσότερο,δεν υπάρχει η απόλυτη ειλικρίνεια γιατί αυτό δυσαρεστεί το άλλο μέλος της σχέσης (πχ επειδή η αλήθεια δεν του αρέσει).
  Είναι εύκολο επομένως να ζητάς ειλικρίνεια, αφοσίωση και πίστη από τον άλλον. Το δύσκολο για πολλούς είναι να το ζητήσουν κι από τον εαυτό τους. Γιατί, για να πετύχει μια σχέση, δεν φτάνει να προσπαθεί μόνο ένας. Όπως λέει και το τραγούδι, "η αγάπη θέλει δυο για να ζεσταθεί". Δεν αρκεί λοιπόν, να ζητάς από τον σύντροφό σου να μην παραδίνεται στους πειρασμούς και να μην παρασύρεται επειδή σε ενοχλεί, επειδή σε πονάει. Πρέπει εσύ ο ίδιος να μην ενδίδεις σε αυτούς και πολύ περισσότερο, να μην τους επιδιώκεις με την στάση σου και την συμπεριφορά σου. Αλλιώς δεν μπορείς να λέγεσαι ούτε ευτυχισμένος αλλά ούτε και ελεύθερος άνθρωπος, κυρίως επειδή είσαι δούλος των παθών σου κι έπειτα επειδή κοροϊδεύεις τον εαυτό σου και τον σύντροφό σου.
  Εκεί υστερούν οι σχέσεις στην κοινωνία μας. Ζητάμε από τους άλλους πράγματα που, καλά καλά, δεν εφαρμόζουμε ούτε εμείς οι ίδιοι! Κι ειδικά όταν δεν το εφαρμόζουν ούτε οι άλλοι, τότε θίγεται ο εγωισμός μας...πληγωνόμαστε...
Και κάπως έτσι έγινε το φυσιολογικό σπάνιο. Κάπως έτσι η ειλικρίνεια και η διαφάνεια έγιναν περιζήτητες. Διότι, όλο και σπανίζουν οι άνθρωποι που πρώτα οι ίδιοι είναι ειλικρινείς κι ύστερα από τον άλλον ζητάνε ειλικρίνεια.

"Η ευτυχία είναι το μεγαλύτερο κατόρθωμα του ανθρώπου. Είναι η ανταπόκριση της ολοκληρωμένης προσωπικότητας προς έναν παραγωγικό προσανατολισμό προς τον εαυτό του και τον έξω κόσμο"  
Eric Fromm

ΚΑΠΟΤΕ ΘΑ ΡΘΟΥΝ ΝΑ ΣΟΥ ΠΟΥΝ (για προγράμματα "διάσωσης")

Μιλάνε (ακόμα!) για πρόγραμμα διάσωσης.Ένα πρόγραμμα δηλαδή,που (υποτίθεται) έχει ως σκοπό να βγάλει την Ελλάδα από την κρίση. Πάντως αυτό το πρόγραμμα μόνο διάσωσης δεν μπορεί να είναι όσο κι αν χτυπιούνται οι Γερμανοί και η ΝΔ. Γιατί,πως μπορεί να αποκαλείται πρόγραμμα διάσωσης όταν στα λίγα χρόνια εφαρμογής του η Ελλάδα έχει κάνει ρεκόρ στις αυτοκτονίες,στην ανεργία και στην μετανάστευση των νέων;;; Για ποια διάσωση μας μιλάνε;;;; Και πως γίνεται να μιλάνε ακόμα για αυτήν την υποτιθέμενη διάσωση,όταν κανείς δεν είναι ευχαριστημένος από ένα τέτοιο πρόγραμμα,αλλά αντιθέτως,όλοι οι Έλληνες έχουν αγανακτήσει και απελπιστεί;;; Δεν τους είναι αρκετό που τουλάχιστον το 72% των Ελλήνων βρίσκεται στο πλευρό της κυβέρνησης,και πολύ περισσότερο,στην στάση που κρατάει απέναντι στην ΕΕ.
Μα που ξανακούστηκε τόσο θερμή υποστήριξη σε μια κυβέρνηση;;;
Η Ελλάδα αυτό τον καιρό αποτελεί παγκόσμια ένα από τα πρώτα θέματα συζήτησης,όχι τόσο γιατί δώσαμε τέλος στον δικομματισμό όσο επειδή θέλουμε να δώσουμε τέλος στην κοροϊδία,στον εξευτελισμό και στην υποδούλωση. Θέλουμε να είμαστε ξανά περήφανοι που είμαστε Έλληνες,και που γεννηθήκαμε σε μια χώρα με τόσο μεγάλο και σπουδαίο παρελθόν και τόσο σημαντική ιστορία.
Θέλουμε να είμαστε ξανά ανεξάρτητοι και να μην έχουμε ανάγκη καμιά Γερμανία,δήθεν να μας σώσει. Γιατί αυτό είναι παράλογο! Ειδικά η Γερμανία, είναι η πιο ακατάλληλη χώρα για να παίξει αυτό το ρόλο.Γιατί μπορεί πολλοί να ξεχνάνε,ή να επιλέγουν να μη θυμούνται,αλλά δεν έχουν περάσει παρά μόνο 60 χρόνια από τότε που η Γερμανία είχε το ρόλο του τιμωρού δικαστή.Από τότε που νόμιζαν οι ηγέτες της πως θα "διορθώσουν" τον κόσμο,προβαίνοντας σε πειράματα με ανθρώπους(!!) και σε γενοκτονίες και άλλες τέτοιες απάνθρωπες καταστάσεις. Γι'αυτό,ειδικά η Γερμανία,που ακόμα δεν έχει φύγει από τα φασιστικά και ναζιστικά καθεστώτα,δεν μπορεί να επικαλείται το ρόλο του "σωτήρα" με δήθεν προγράμματα "διάσωσης",ούτε μπορεί να μας ζητάει να σκύβουμε το κεφάλι και να υπακούμε ,όντας έτσι το πειραματόζωό τους και συνάμα ένα παράδειγμα προς μίμηση και για τις άλλες χώρες. Ειδικά η Γερμανία δεν μπορεί να δίνει σε μας τελεσίγραφα απειλώντας μας πως θα ξεκινήσει η αντίστροφη μέτρηση αν δεν συμμορφωθούμε με τις επιταγές της.
Γιατί στο τέλος της μέρας,και στο πλήρωμα του χρόνου,ΔΕΝ ΤΗΣ ΧΡΩΣΤΑΜΕ ΕΜΕΙΣ,ΑΥΤΗ ΜΑΣ ΧΡΩΣΤΑΕΙ. Και δεν μας χρωστάει μόνο υλική περιουσία,αλλά μας χρωστάει την εθνική μας αξιοπρέπεια,αυτή που είχε ποδοπατήσει ήδη από την εποχή των Παγκοσμίων Πολέμων,αυτή που είχε ποδοπατήσει όταν εν ψυχρώ δολοφονούσε αθώες ψυχές που δεν είχαν προλάβει καν να ονειρευτούν τη ζωή τους και κάποιος εγκληματίας τους την πήρε.Μας χρωστάει την ελευθερία μας που νομίζει πως μπορεί να την εξαγοράσει,αλλά πολύ περισσότερο χρωστάει στη χώρα που δημιούργησε το Δημοκρατικό πολίτευμα, να ζήσει στη Δημοκρατία που της αξίζει,χωρίς εκπτώσεις και με όλες τις τιμές.
Γι'αυτό,για ποιο πρόγραμμα "διάσωσης" μας μιλάτε;;

Irvin D.Yalom~~Το πρόβλημα Σπινόζα

   Το βιβλίο αυτό του Yalom είναι ένα από τα τελευταία βιβλία που έχει γράψει μέχρι στιγμής (έτος έκδοσης 2012) και πρόκειται για ένα μυθιστόρημα στο οποίο συναντιούνται δυο επιστήμες,δυο θεμελιώδεις ανθρωπιστικές επιστήμες : φιλοσοφία και ψυχολογία. Ο Yalοm στο έργο του αυτό (μ)πλέκει δυο ιστορίες,που φαινομενικά δεν έχουν τίποτα κοινό μεταξύ τους και τις μετουσιώνει σε μια ιστορία αλληλένδετη.
  Συγκεκριμένα,η μία ιστορία αναφέρεται στη ζωή ενός αγοριού που ήδη από τα σχολικά του χρόνια είναι γαλουχημένος στα ναζιστικά φρονήματα και ιδεώδη της Γερμανίας των αρχών του εικοστού αιώνα που διακατέχεται από ρατσιστικές αντιλήψεις για τους Εβραίους και τα ακραία εθνικιστικά συναισθήματα για την Άρια φυλή.
Από την άλλη,"βλέπουμε" να εκτυλίσσεται η ζωή του φιλόσοφου Μπαρούχ ή Μπενεντίκτους  Σπινόζα σχεδόν από τη στιγμή που υπήρξε η πιο καθοριστική για τη ζωή και το έργο του : από τη στιγμή δηλαδή που τον αφόρισαν από τη συναγωγή των Εβραίων και απαγόρεψαν ακόμα και στα αδέρφια του να έχουν την οποιαδήποτε σχέση ή επαφή μαζί του.
Οι ιστορίες αυτές συναντιούνται όταν ο πρώτος,ο Άλφρεντ Ρόζεμπεργκ-δεινός φίλος του Χίτλερ,ανακαλύπτει το πάθος του Γκαίτε για τη μορφή και το φιλοσοφικό έργο  του Σπινόζα και προσπαθεί να μάθει περισσότερα για αυτόν,ώστε να καταλάβει τι ήταν αυτό που ενθουσίασε τόσο πολύ τον Γερμανό διανοούμενο που θαυμάζει ο ίδιος.Παραξενεύεται περισσότερο ωστόσο όταν διαβάζει πως ο φιλόσοφος είναι ένας αποσυνάγωγος της Εβραϊκής κοινότητας.
 "Το πρόβλημα Σπινόζα" είναι μια εξαιρετική παρουσίαση και εισαγωγή τόσο στις βασικότερες φιλοσοφικές θέσεις του Σπινόζα περί ελευθερίας,ντετερμινισμού και Θεϊκής φύσης,όσο και ένα δείγμα ιστορικής φύσεως,μέσα από το οποίο βλέπουμε τα πρώιμα στάδια εξέλιξης του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος της Γερμανίας πριν ακόμα ξεσπάσουν οι Παγκόσμιοι Πόλεμοι. Ο Σπινόζα είχε απαρνηθεί την θρησκεία του κυρίως λόγω του φανατισμού που διακατείχε τους πιστούς και αυτούς που δημιουργούσαν τις Γραφές. Ο φιλόσοφος ευχόταν το τέλος των παραδόσεων που εμπόδιζαν τους ανθρώπους να σκέφτονται ελεύθερα και να δρουν όπως τους ορίζει η φύση του και όχι σύμφωνα με τις επιταγές των άλλων. Λίγους αιώνες αργότερα, ο  Άλφρεντ Ρόζεμπεργκ ήταν θέμα ενός τέτοιου φανατισμού, όχι μόνο θρησκευτικού αλλά και εθνικιστικού, καθώς αρνείτο να δεχτεί πως ένας Εβραίος μπορεί να έχει τα ίδια δικαιώματα που έχει κ αυτός, ή γενικότερα,μπορεί να έχει οποιοδήποτε καλό στοιχείο.
Τέλος, ο συγγραφέας συνδέει στο χαρακτήρα των δυο ηρώων το πρόβλημα της αυτοκατανόησης "παντρεύοντας" έτσι,ψυχανάλυση και φιλοσοφία.

Jostein Gaarder- Ο κόσμος της Σοφίας

Ένα καταπληκτικό μυθιστόρημα, μα κυρίως, μία καταπληκτική προβολή του κόσμου της φιλοσοφίας, από τις αρχές του κόσμου μέχρι τις μέρες μας. Πολλές πτυχές της φιλοσοφίας παρουσιάζονται σε αυτό το βιβλίο και δεν χρειάζεται να είναι κάποιος ειδήμων ούτε γνώστης εξειδικευμένος της επιστήμης των επιστημών προκειμένου να κατανοήσει αλλά και να αγαπήσει αυτόν τον κόσμο.
Η φιλοσοφία με δυσκολία κατατάσσεται στις επιστήμες. Κατα τη γνώμη μου, η Φιλοσοφία είναι κάτι πολύ βαθύτερο,κάτι πολύ περισσότερο . Είναι μια ματιά στον κόσμο, στον πραγματικό κόσμο, σε όλα αυτά που μας περιβάλλουν και σε όλα αυτά που εμείς περιβάλλουμε. Επειδή, ο κόσμος δεν αρχίζει ούτε και τελειώνει με εμάς,αλλά εμείς γεννιόμαστε και πεθαίνουμε μέσα στον κόσμο. Γι' αυτό είναι πολύ σημαντικό να γνωρίσουμε και να μελετήσουμε όσα έχουν ειπωθεί από προγενέστερους που έχουν συμβάλλει ο καθένας με τον τρόπο του σε αυτή προσπάθεια για κατανόηση του κόσμου (τόσο του εξωτερικού όσο και του εξωτερικού). Όλα αυτά τα σπουδαία πνεύματα που,ανά τον κόσμο έχουν προσθέσει το λιθαράκι τους..Γνωρίζοντας τους λοιπόν, διαβάζοντας,μελετώντας,σκεπτόμενοι τα όσα έχουν πει όλοι αυτοί οι σπουδαίοι στοχαστές των αιώνων, είναι σαν να γινόμαστε κ εμείς πιο ισχυροί νοητικά, σαν να αυξάνουμε την κριτική και νοητική μας ικανότητα. Βέβαια, ο κόσμος της φιλοσοφίας είναι τόσο μεγάλος και δύσβατος, που από που να ξεκινήσει κανείς και πώς να προχωρήσει;; Ίσως όμως δεν χρειάζονται πολλά. Απλά η θέληση....

"Σταθερότητα κ ασφάλεια" λένε.....

Μιλάτε εσείς για σταθερότητα και ασφάλεια;;; Μιλάτε εσείς για μικροκομματικούς εγωισμούς και για το καλό της χώρας;;; Μα πουλάτε τρέλα;;;
Μα είναι τόσο αστείο να μιλάτε εσείς και να προσπαθείτε εσείς να μας πείσετε πως υπερασπίζεστε το καλό αυτής της χώρας,εσείς που φέρατε αυτή την χώρα στην εξαθλίωση,στη φτώχεια και στην ανεργία.Εσείς που έχετε δημιουργήσει καταστάσεις πολέμου και αδιαφορείτε πλήρως για το καλό που λέτε πως θέλετε. Όσο για την ασφάλεια...Μα για ποια ασφάλεια μιλάτε;;;;;; Που αφήνετε τα παιδιά να πεινάνε και να πεθαίνουν και πολύ περισσότερο,ΠΟΥ ΕΣΕΙΣ ΟΙ ΙΔΙΟΙ ΤΑ ΣΚΟΤΩΝΕΤΕ;;;;

Η χώρα δεν αντέχει άλλο...Τα παιδιά αυτής της χώρας δεν αντέχουν άλλο.....Θέλουν να ελπίζουν σε κάτι καλύτερο,θέλουν να μπορούν να έχουν αυτό το κάτι καλύτερο....δεν είναι όλοι σάπιοι...

"Πρέπει εσύ να αποτελείς την αλλαγή που θα ήθελες να δεις στον κόσμο" Gandhi

Για να αλλάξεις τον κόσμο,πρέπει εσύ να αποτελείς την αλλαγή που θα ήθελες να δεις σε αυτόν. Αυτό είναι κάτι που οι περισσότεροι άνθρωποι το αγνοούν ή,ακόμα κι αν δεν το κάνουν,αδιαφορούν τελείως γι'αυτό. Πολύ απλά επειδή ο εγωισμός έχει γίνει αναπόσπαστη συνήθεια της καθημερινότητας μας και συχνά σκεφτόμαστε "εγώ δεν θα αλλάξω τον κόσμο" ή "γιατί να κάνω εγώ την αρχή; ας την κάνει κάποιος άλλος". Όμως δεν πάει έτσι.Με το να καταφέρουμε να αλλάξουμε τον τρόπο σκέψης μας προς το καλύτερο,καταφέρνουμε πολύ περισσότερα από όσα νομίζουμε!Αλλάζουμε ταυτόχρονα τις ενέργειές μας,τα αισθήματά μας και είναι σαν να φεύγει ένα βάρος από πάνω μας Είναι λες και αντικρίζουμε πιο καθαρά την πραγματικότητα ή σαν να την αντικρίζουμε από μια άγνωστη μέχρι τώρα για μας σκοπιά. Όλα τα πράγματα στον κόσμο αποτελούν μια αλυσίδα.Και με τον τρόπο αυτόν,με το να αλλάξουμε,με το να γίνουμε έσω και λίγο καλύτεροι ίσως το μεταδώσουμε γύρω μας ίσως κάνουμε και κάποιον άλλον να αλλάξει! Ίσως κάνουμε κάποιον άλλον να δει και να καταλάβει όλους τους λόγους για τους οποίους θέλουμε εμείς να αλλάξουμε και να αλλάξουμε όπως και όσο μπορούμε τον κόσμο γύρω μας.Ίσως έτσι τον παροτρύνουμε να κάνει ένα βήμα μπροστά.Όχι με το να του λέμε "γίνε καλύτερος" αλλά με το να του δείχνουμε τον δρόμο,με το να τον κάνουμε να απαλλαχθεί από στερεότυπα και προκαταλήψεις που τον εμποδίζουν να δει την ουσία των πραγμάτων,με το να τον πείσουμε πως όσο υπάρχει μέσα του ο εγωισμός,αυτός ο εγωισμός που τον εμποδίζει να αντιμετωπίζει όλους τους άλλους ανθρώπους ως ίσους θα πιστεύει πως είναι η δικιά του η ζωή,τα δικά του ιδανικά και όνειρα,τα δικά του δικαιώματα και οι δικές του αξίες που έχουν μεγαλύτερη σημασία από την ζωή και τα δικαιώματα κάποιου άλλου.Σίγουρα κάτι τέτοιο δεν θα είναι εύκολο.Θα είναι δύσκολο,πολύ δύσκολο.

Αλλά: έχεις τα πινέλα, έχεις τα χρώματα,ζωγράφισε τον παράδεισο και μπες μέσα.
Νίκος Καζαντζάκης

"Τι τραγούδι να σου πω...."

Πολλές φορές αναζητάμε τρόπους να εντυπωσιάσουμε κάποιον,να τον συγκινήσουμε,να τον ευχαριστήσουμε.Και μας φαίνονται όλα τόσο μικρά.Κανένας τρόπος δεν μας αρέσει. Στερέψαμε από ιδέες.
Ίσως γιατί όλα αυτά που έχει κάνει ο άλλος για μας,δεν γίνεται να ανταποδοθούν. Ίσως γιατί το να δείχνεις αγάπη είναι κάτι μοναδικό,κάτι που δεν συγκρίνεται,δεν αντικαθίσταται,δεν εξισορροπείται με κάτι άλλο.
Και σίγουρα αυτό δεν είναι αρκετό,αλλά θέλω να σε ευχαριστήσω με τον μόνο τρόπο που ξέρω...:
"Δεν φεύγεις στιγμή από το μυαλό μου.Επειδή μου λείπεις.Επειδή πάντα έχω την έγνοια σου.Επειδή ανησυχώ για σένα κάθε στιγμή που δεν είμαστε μαζί.Κι όταν είμαστε,πάλι πολλές φορές ανησυχώ,γιατί απλά ποτέ δεν ξέρεις τι μπορεί να συμβεί.Επειδή όποτε δεν είμαστε μαζί,μετράω μέρες και ώρες μέχρι να σε δω πάλι και να με πάρεις αγκαλιά και τίποτα άλλο δεν με κάνει τόσο χαρούμενη όσο το να είμαστε μαζί.Τίποτα άλλο δεν μπορεί να με ολοκληρώσει περισσότερο.Κι όχι μόνο επειδή είμαι ερωτευμένη μαζί σου και επειδή σκέφτομαι σαν ερωτευμένη,αλλά επειδή είσαι σπάνιος άνθρωπος και πολλοί και πολλές  θα ήθελαν να είναι δίπλα σου,και στον βαθμό μάλιστα που είμαι εγώ και όχι απαραίτητα με την ερωτική έννοια.Αρκεί να σε μάθουν λίγο καλύτερα.Αρκεί να δουν και να καταλάβουν πόσο ευαίσθητος είσαι,αρκεί να δουν πως παραμένεις πάντα ένα παιδί.Κι όχι επειδή δεν ωριμάζεις,ίσως είσαι πιο ώριμος από όσο θα έπρεπε για την ηλικία σου.Απλά επειδή έχεις τόσο καλή ψυχή και όμορφη και αθώα,όπως είναι η ψυχή των παιδιών. Τίποτα λοιπόν δεν με κάνει περισσότερο χαρούμενη από το να είμαστε μαζί.Διότι,μπορεί να μη σε ξέρω πολλά χρόνια,αλλά περίμενα τόσα πολλά χρόνια για να σε γνωρίσω.Και από τότε που σε γνώρισα,ξέρω πως δεν έχω κάτι άλλο να περιμένω,πέρα από όλα αυτά για τα οποία πρέπει να προσπαθήσω για να αποκτήσω,γιατί είμαι πεπεισμένη πως γεννηθήκαμε για να γνωρίσουμε ο ένας τον άλλον.Δεν ξέρω αν βρεθήκαμε την πιο κατάλληλη εποχή,ούτε ξέρω αν οι συνθήκες στις οποίες ζούμε είναι οι ιδανικότερες για τη σχέση μας,το μόνο που ξέρω είναι πως δεν με ενδιαφέρει γιατί μαζί σου,θα ζούσα οπουδήποτε και οποιαδήποτε χρονική στιγμή και υπό οποιεσδήποτε συνθήκες.Γιατί εσύ είσαι η δύναμη μου.Το στήριγμά μου.Ο φίλος μου,ο κολλητός μου φίλος.Ο σύντροφός μου.Το άλλο μου μισό και το κομμάτι το ολόκληρο που έψαχνα για να συμπληρώσω το παζλ. Δεν είσαι υποχρεωμένος να με στηρίζεις κι όμως το κάνεις με τον πιο ανιδιοτελή τρόπο.Το κάνεις γνωρίζοντας πως δεν μπορώ να κάνω τίποτα για να στο ανταποδώσω. Το κάνεις γνωρίζοντας το πόσο εξαρτημένη είμαι ακόμα από τους άλλους,γνωρίζοντας την αβεβαιότητα της εποχής μας.Και το καλύτερο-χειρότερο και σίγουρα πιο σημαντικό από όλα είναι ότι με βοηθάς όχι για να στο ανταποδώσω όταν και άμα,αλλά για να με απελευθερώσεις όσο και όπως μπορείς. Μα πες μου,τι μπορώ να κάνω εγώ για σένα; Τι δώρο,τι προσφορά,τι θυσία; Δεν ξέρω αν υπάρχει κάτι εκτός από το να σου δείχνω την αγάπη μου,τον σεβασμό μου και την εκτίμηση μου για σένα. Βέβαια ξέρω πως ίσως αυτό,εσένα να μη σε απελευθερώνει και θα θελα να μπορούσα να σου προσφέρω τόσα,περισσότερα από όσα θα κράταγα για μένα.Αλλά δεν μπορώ και δεν ξέρω αν θα μπορέσω,μα ξέρω πως ακόμα κι αν κάποια στιγμή αποκτήσω αυτή τη δυνατότητα,δεν θα είναι το ίδιο με τη δική σου κίνηση.
Συγχώρεσέ με αν δεν είμαι όσο καλή θα ήθελες,μα κανείς δεν είναι τέλειος.Δεν ξέρω καν αν προσπαθώ για το καλύτερο αλλά ξέρω πως το καλύτερο για μένα είσαι εσύ,και πως χωρίς εσένα τίποτα δεν είναι καλό ούτε όμορφο.Όλα χάνουν την αξία τους γιατί το μόνο που έχει αξία για μένα είσαι εσύ. Και χωρίς εσένα..δεν ξέρω τι θα κανα,δεν ξέρω πως θα ήταν η ζωή μου μετά,δεν ξέρω πως θα εξελισσόμουν και σε τι,δεν ξέρω αν θα έμενα ίδια ή αν θα γινόμουν αγνώριστη,αλλά το μόνο σίγουρο είναι πως όλα αυτά που τώρα είναι χρωματιστά εξαιτίας σου,μετά θα έχαναν το χρώμα τους.Μπορείς να φανταστείς εικόνες χωρίς χρώματα;; Εγώ πάντως όχι.Ξέρεις γιατί; Γιατί δεν θέλω και δεν μπορώ να φανταστώ να ζω χωρίς εσένα.Σε λατρεύω με κάθε δυνατό τρόπο και ας μην είναι αρκετό για να σου δείξω τι νιώθω...."

Ένα αστείο η ζωή....

έρχεται κάποια στιγμή στη ζωή σου που μετράς τα λάθη σου και τα σωστά σου.Αναλογίζεσαι ποιες συμπεριφορές σου ήταν δίκαιες,πότε αδίκησες κάποιους ανθρώπους,πότε φέρθηκες με τρόπο που δεν άξιζε σε μερικούς. Όλα αυτά όμως άσχετα με τη δική τους συμπεριφορά.Γιατί στις σχέσεις μας με τους άλλους ανθρώπους δεν πρέπει να περιμένουμε να είναι εκείνοι σωστοί και δίκαιοι για να είμαστε κ εμείς.Ο καθένας είναι και πράττει όπως νιώθει. Το θέμα είναι εμείς να κάνουμε αυτό που κρίνουμε καλύτερο στην εκάστοτε περίπτωση.Κι αν πολλές φορές κάνουμε λάθη,πρέπει να το αναγνωρίζουμε και να θυμόμαστε πως θέλουμε να μας φέρονται οι άλλοι για να φερόμαστε κ εμείς.Κι αν αυτά τα λάθη επηρεάζουν κι άλλους ανθρώπους πρέπει να τα συζητάμε μαζί τους,όσο μπορούμε.
Κάθε ηλικία,κάθε περίοδος στη ζωή μας,ακόμη και κάθε μέρα,είναι διαφορετική. Κάθε μέρα αλλάζουμε,έστω και ελάχιστα.
Κάτι που κάναμε στο παρελθόν,μπορεί να φάνταζε σωστό τότε,αλλά τώρα να μας κάνει να αναρωτιόμαστε πως το κάναμε εμείς αυτό; πώς το επιτρέψαμε στον εαυτό μας να πράξει κάτι τέτοιο ή να δεχτεί μια τέτοια συμπεριφορά;; Δηλαδή,πράγματα που τώρα κατακρίνουμε και καταδικάζουμε,τότε έμοιαζαν πιο σωστά. Αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα πως κάτι δεν πάει καλά με το μυαλό μας,σημαίνει απλώς πως τότε,σε εκείνη τη συγκεκριμένη φάση της ζωής μας,δεν είχαμε αρκετές εμπειρίες ώστε να μπορούμε να κρίνουμε όπως θα πρέπε..
 Ήμουν μικρή κ έκανα λάθη.Τώρα το αναγνωρίζω.Τώρα που έχει περάσει καιρός.Και τότε ήξερα πως ήταν λάθος συμπεριφορά,αλλά δεν ήθελα να επιλέξω άλλη.Τότε ήμουν πιο αδύναμη. Ίσως όμως αν τα ξαναζούσα όλα από την αρχή να έκανα ξανά τα ίδια λάθη.Αυτό δεν το ξέρω.Δεν μπορώ να το ξέρω.Και δεν θα το μάθω ποτέ.
Και τώρα κάνω λάθη.Το θέμα όμως είναι ότι τώρα τα λάθη αυτά δεν μου στοιχίζουν,δεν με πληγώνουν.Γιατί τώρα,σε αυτή τη φάση της ζωής μου όλα φαίνονται σωστά.Γιατί είμαι με έναν άνθρωπος που είναι το άλλο μισό του εαυτού μου.Είναι το άλλο μισό μου.Όλα μαζί του είναι ωραία.τίποτα δεν είναι λάθος.Ακόμα και τα ψέματα που λέω καμιά φορά στους γονείς μου για να μην καταλάβουν πως πήγαμε ταξίδι.Κι όμως δεν με βάζουν τιμωρία πια για τις επιλογές μου.Γιατί ξέρουν πως αυτός ο άνθρωπος που ήρθε τόσο απρόσμενα στη ζωή μου και στο δρόμο μου( αλλά έμεινε σε αυτήν επίτηδες) είναι η πιο σωστή και η πιο όμορφη επιλογή που έχω κάνει.Και εγώ το ξέρω αυτό καλύτερα από κάθε άλλον. Όλα τώρα είναι διαφορετικά. Σαν η σχέση μας να ήταν η φυσική εξέλιξη των καταστάσεων στη ζωή μας.

Όταν το παρελθόν σου χτυπάει την πόρτα,μην ανοίξεις ούτε από περιέργεια.Όλα γίνονται για κάποιο λόγο και κάποιοι άνθρωποι δικαίως ανήκουν στο παρελθόν και όχι στο παρόν σου. Αλλιώς θα φρόντιζαν να είναι δίπλα σου.
Ένα αστείο η ζωή....με πολλές συμπτώσεις(;;;υπάρχουν άραγε;), με πολλά παράξενα παιχνίδια και σίγουρα με πολλές ειρωνείες...Τραγικές ειρωνείες..Και όταν απεγνωσμένα ζητάς μια εξήγηση ποτέ δεν την έχεις.Παρά μόνο όταν το θέμα το ξεχνάς και πας παρακάτω.Γιατί η εξήγηση έρχεται,όταν πια δεν χρειάζεται καμία εξήγηση.....

...Γιατί κυλάς όπως το αίμα στο κορμί μου....

Είναι κι όλες αυτές οι στιγμές που ζεις με έναν συγκεκριμένο άνθρωπο...με έναν άνθρωπο που για σένα ξεχωρίζει ανάμεσα σε τόσους άλλους.
Δεν είναι οι στιγμές που είναι τόσο σημαντικές,είναι ο άνθρωπος με τον οποίο τις βιώνεις.Γιατί,οι ίδιες στιγμές με άλλη παρέα,πιο ασήμαντη και αδιάφορη,δεν σημαίνουν τίποτα.
κι έχεις λοιπόν τόσα να θυμηθείς...τόσες αναμνήσεις,τόσες ωραίες στιγμές που έρχεται η στιγμή που αναρωτιέσαι "εγώ τα έζησα όλα αυτά;" και η πιο τρανή απόδειξη είναι η ίδια η μνήμη σου..όλες εκείνες οι εικόνες που σου έμειναν,τα συναισθήματα...η γεύση...η νοσταλγία.. ο χρόνος που εύχεσαι να σταματήσει μόνο και μόνο για να μη χάσεις όλην αυτή την ευτυχία που σε πλημμυρίζει..μόνο και μόνο για να μείνει για πάντα αποτυπωμένο στη σκέψη σου ένα βλέμμα που σε συγκινεί τόσο πολύ και είναι για σένα ο κόσμος όλος και πολλά παραπάνω.
Και είναι τόσο δύσκολο να κοιμάσαι μόνη τα βράδια,όταν έχεις συνηθίσει να κοιμάσαι με γεμάτη αγκαλιά και γεμάτο κρεβάτι...τότε εσύ νιώθεις μισή,νιώθεις λιγότερο και από μισή και το κρεβάτι τόσο μεγάλο και τόσο άσχημο χωρίς εκείνον και ο χρόνος σταματάει,δεν περνάνε οι ώρες μέχρι να τον ξαναδείς μέχρι να ξαναπέσεις στην αγκαλιά του,μέχρι να τον κοιτάξεις στα μάτια και να του πεις "Μου έλειψες,δεν μου αρέσει μακρυά σου,απλά κράτα με σφιχτά".
Είναι όλα τόσο άσχημα χωρίς εκείνον,τόσο άδεια που αναρωτιέσαι πως μπορούσες και ζούσες πριν,πριν τον γνωρίσεις,πριν μάθεις πως είναι η ζωή σου δίπλα του,οι ζωές σας ενωμένες και το μόνο που ξέρεις είναι ότι δεν θέλεις να γυρίσεις σε αυτή την πρότερη κατάσταση γιατί ακόμα κι αν τότε σου άρεσε,τώρα όλα θα ναι διαφορετικά γιατί απλά έχεις ζήσει κοντά του και δεν θες,δεν μπορείς να το φανταστείς αλλιώς,δεν θες να είναι αλλιώς γιατί οτιδήποτε άλλο εκτός από τη ζωή δίπλα του πονάει και δεν έχει νόημα,δεν έχει χρώμα,δεν έχει γεύση και άρωμα.

Θυμάμαι μια ζωή χωρίς έρωτα,αλλά με εγωισμό.Θυμάμαι πως εκείνη την περίοδο ήμουν τόσο ικανοποιημένη με τον εαυτό μου που δεν ήθελα να χωρέσει κανένας άλλος δίπλα μου.Θυμάμαι πως τότε δεν ήξερα να αγαπάω.Θυμάμαι πως τότε ήμουν ένα παιδάκι,πιο ώριμο για την ηλικία μου από τα άλλα.
Και τώρα είμαι μια γυναίκα,πιο ώριμη για την ηλικία μου από τις άλλες.
Τώρα όμως όλα είναι αλλιώς.

Ιούλιος Βερν- "Μιχαήλ Στρογκώφ"

  Γραμμένο σε πολύ απλή γλώσσα,δε σε δυσκολεύει στην ανάγνωση ή στην κατανόηση με πολύ απλό ύφος.Άγνωστο για ποια εποχή μιλάει ο ιούλιος Βερν στο έργο του,ξερουμε όμως πως η υπόθεση διαδραματίζεται από αρχές ιουλίου μέχρι αρχές οκτώβρη.Σου δίνει την εντύπωση πως έχει γραφτεί πριν λίγα χρόνια και ακριβώς επειδή δεν αναφέρει χρονολογίες είναι πάντα επίκαιρο.
     Η υποθεση: ένα νεαρό αγόρι χρήζεται ταχυδρόμος του τσαρου της Ρωσίας με αποστολή να μεταφέρει ένα σημαντικό μήνυμα στον Μεγάλο δουκα,που βρίσκεται πολύ μακριά απο τη ρωσια.Δεν πρέπει να τον ανακαλύψουν και δεν πρέπει να αποκαλυφθεί,ακόμα κι αν συναντήσει την ίδια του τη μάνα. Το ταξίδι είναι μακρύ και δύσκολο, κι ενώ αρχικά έχει όλα τα κατάλληλα μέσα στη διάθεση του,στην πορεία το μόνο που του μένει είναι οι πιστοί του φίλοι και συνοδοιπόροι που θα τον συντροφεύουν μέχρι το τέλος της αποστολής του. Ο αγώνας του επίπονος και το αποτέλεσμα αμφίβολο.
      Ένα πολύ όμορφο μυθιστόρημα,με πολύ δράση,πολύ περιπέτεια,πολύ φαντασία που το διαβάζεις με μιαν ανάσα. Κατάλληλο για κάθε ηλικία και κάθε εποχή.